Mg2387 L
  • جمعه, ۲۹ اردیبهشت, ۹۱

«بهار» زنده جاويد

نويسنده: اديب برومند

اظهارنظر درباره بزرگان و آثارشان نيازمند تخصص در موضوعاتي است كه سازنده شخصيت آن اشخاص است وگرنه آن گونه نظرات كه فاقد اين شرط اساسي باشد، ارزشي نخواهد داشت.
چند روز پيش در شماره ۵۸۵ صفحه آخر «شرق» مورخ ۲/۲/۹۱ آقاي «محمدهاشم اكبرياني» مطلبي شگفت انگيز درباره كسي نوشته بود كه يك قرن تمام به عنوان بزرگ ترين شاعر معاصر شناخته شده و بسياري را عقيده بر اين بوده كه بعد از حافظ شاعري مانند وي پا در پهنه ادب نگذاشته است.
اين شخص (ملك الشعراي بهار) است كه بزرگان شعر و ادب معاصر همگي به استادي اش اعتراف كرده و اشعارش را آيينه سراپا نماي اخلاق و افكار و ويژگي هاي سياسي و اجتماعي و آزمونه جامعه شناسي دوران ما دانسته اند.
اشعار «بهار» قطع نظر از دارا بودن همه مزاياي شعر زنده و پويا از جهت استواري و شيوايي و رسايي دربردارنده مطالبي است حاكي از جنبه هاي تاريخي و اجتماعي كه نقادانه اوضاع سياسي و جزر و مد تحولات زماني ايران را فراروي ما قرار مي دهد.قصايد وطن پرستانه و آزاديخواهانه وي عرق ملي گرايي و وابستگي به آب و خاك را در عنصر ايراني چنان برمي انگيزد كه هيچ عاملي چنين اثربخش و رسوخ كننده در دل ها و روان ها نخواهد بود و جاودانگي آن را نخواهد داشت.وي كه در جواني به نهضت مشروطه خواهي پيوسته است اشعارش همدوش با ترانه هاي «عارف» قزويني در پيشبرد هدف هاي «مشروطه» بسيار موثر بوده و به اين نهضت تاب و توان بخشيده است. از اين رو مي توان او را از پيشگامان موثر اين نهضت دانست.
نويسنده مقاله مي نويسد كه شعر بهار مخاطب ندارد.
اگر مقصود از مخاطب بخشي از جوانان هستند كه زبان فارسي را درست نمي دانند سواد شعر كافي ندارند بايد اين گفته را تصديق كرد ولي كساني كه به قدر كفايت سواد فارسي را از درست خواني و درست نويسي فراگرفته اند شعر «بهار» را مي خوانند و به خاطر مي سپارند و مخاطب واقعي هم آنان هستند؟ شعر «بهار» براي برخي كساني كه به ميزان سخنداني و سخن سنجي آشنا نبوده و فرسنگ ها از شعر واقعي دور افتاده اند سنگين مي نمايد. اين گونه افراد نسبت به شعر «حافظ» و «سعدي» هم بيگانه اند و نمي فهمند، آيا نويسنده مقاله كه شعر «بهار» را مرده و او را شاعري متوسط قلمداد كرده، شايد اطلاع چنداني از ادبيات فارسي ندارد كه چنين اظهارنظر مي كند.
اين گونه قضاوت ها راهي به جايي نمي برد و چيزي به آگاهي خواننده اضافه نمي كند.
شعر «بهار» مدت يك قرن است كه در كتاب ها و سفينه ها و مجلات مهم ثبت و ضبط شده و در حافظه زمان مانده و استادان بزرگ در برابرش سر تعظيم فرود آورده اند. نام نامي «بهار» جاودانه در تاريخ ادبيات ايران خواهد درخشيد .

 روزنامه شرق ، شماره ۱۵۱۹ به تاريخ ۱۴/۲/۹۱، صفحه ۱۲ (صفحه آخر)