• پنج شنبه, ۹ شهریور, ۹۱
  • 0 Comments

شـــــــنيدم کـــــه درآذرآبــــــادگان
شد آهـــن دلي خــيره سر حکمران
دژآهــنگ و بـدخوي و پرخـاشگر
ز بـــــيــداد او خلق، آســــــيمه سر
سگــي داشت آن حـاکـم ســختگيـر
بــهنگـام درّنــــــدگي بس هـــــژير
کــــــــه گــــاهي تـمـاشـاي آزار را
سـپردي بـــه سـگ دفــع اشرار را
کشـــــــاندند روزي به نزديک وي
يکـي را به تـهمت ز اقصاي ري !
بـــــفرمود بســـتن ورا دست وپاي
به پــيش سگ انــداخـتن در سراي
که بــا چــــيرگي پـــيکرش بر درد
زســــر تا بـــپايش بـــخون در برد
چـو بـا خشــــم کــوبنده آورد روي
درنده سگ تـــــيز دندان بــــــدوي
بـــــناگـــــاه برتافت روي از برش
شد آرام وبرداشت دست از سـرش
بــرآشـفت حــاکـم بخاصان خويش
که اين نرّه سگ را چه آمد به پيش
کــه شــد رويگــــردان ز درّنـدگي
چـــــو تــــيغي مــــبرّا ز برّندگي !
بگــــــــفتندش اي مهتـــر نـيک فر
گـــزندي نـــــيامد بــــدين جــــانور
مگر چون ورا دست و پا بسته ديد
بـــراو حــمله بـردن نه شايسته ديد
چـــو آمـــاده بــهر دفــاعش نـيافت
خجل گشت وازحمله اش سربتافت
ســزد گـــر ز پــايش کنـي بند، باز
مگـــر آشکــــارا شــود بـرتـو راز
حکيـمي چوايــن قصه بشنيد گفت:
کــه لعـنت بـدين حکمـران بادجفت
کـه شــرمش نيــامد ز کـاري چنان
کــه سگ را بسي ننگ بـاشد ازآن

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *