روزی گذشتـم از در درمـانـسرای شــهر
دیدم نشسته مـردی و گِردش سه کودک‌اند

مــردی نژند و غـمزده در نیـمه راه عمر
آشـــفته زان کـه گـــرسِنه اینها یـکایـک‌اند

***

کــردم سلام و گفـــتمش ای مـرد پـاکدل
بهر چــه حاجتی‌ست که اینـجـا نشسته‌یی؟

این‌سان مریض‌گونه تویی یا کـه کودکت
آیا بــدین صفت زچـه رو دل شـکسـته‌یی؟

***

گفت ای عـزیــز پرسش احوال من مـکن
کز غم شـود کــلافِ درون تو ریش ریش!

از قلـّـت مــعـــاش بــوَد خـــاطرم نـــژند
وزخجـــلت عـیـــال بـــوَد حــالتــم پریش!

***

چـــون هر چه داشتم همه یکجا فـروخـتم
چیزی دگـــر جز آه مرا در بـساط نیست!

یک ره نیـــنـد سیـــر، زن و کودکــان مـن
در آشیــان مــا اثــــری از نــشـاط نیست!

***

امــــروز آمـــدم کـه اگــر کـلـیه خواستند
مـن با فـروش کـلیه کــــنم چاره‌ی معاش!

با این امیـــد آمــــده‌ام تا بـــرای خــویش
جـویـم فراغــــتی زپی آب و نــان و آش!

***

بیـخود شدم زخویش ازین ماجرای سخت
افـــسـرده دل ز وضـع کــسانی چنین فقیر!

کــز بهر نــان و آب فـــروشــــند کلیه را
عضـــــوی عزیــز از تن سالم ولی حقیر!

***

یا رب کجاست عدل و مروت درین دیار؟
کز غیبتش نداری و فقر است خــانه‌ روب!

تعدیل اقتصادی اگر نــیست چــاره چیست
جــز بـیـنــوایـــی از ستــم آشیانــه‌کـــوب!

***‌

تا ثـــــروت عــموم چـپاول شود بــه زور
تــا قــــدرت و غـرور تعــدی کند به خلق!

فحشا و فـقر و کــلیه‌ فــــروشـی و اعــتیاد
همچون نـهنـگ جامعه را در بــرد به حلق!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *