روزي گذشتـم از در درمـانـسراي شــهر
ديدم نشسته مـردي و گِردش سه كودك‌اند

مــردي نژند و غـمزده در نيـمه راه عمر
آشـــفته زان كـه گـــرسِنه اينها يـكايـك‌اند

***

كــردم سلام و گفـــتمش اي مـرد پـاكدل
بهر چــه حاجتي‌ست كه اينـجـا نشسته‌يي؟

اين‌سان مريض‌گونه تويي يا كـه كودكت
آيا بــدين صفت زچـه رو دل شـكسـته‌يي؟

***

گفت اي عـزيــز پرسش احوال من مـكن
كز غم شـود كــلافِ درون تو ريش ريش!

از قلـّـت مــعـــاش بــوَد خـــاطرم نـــژند
وزخجـــلت عـيـــال بـــوَد حــالتــم پريش!

***

چـــون هر چه داشتم همه يكجا فـروخـتم
چيزي دگـــر جز آه مرا در بـساط نيست!

يك ره نيـــنـد سيـــر، زن و كودكــان مـن
در آشيــان مــا اثــــري از نــشـاط نيست!

***

امــــروز آمـــدم كـه اگــر كـلـيه خواستند
مـن با فـروش كـليه كــــنم چاره‌ي معاش!

با اين اميـــد آمــــده‌ام تا بـــراي خــويش
جـويـم فراغــــتي زپي آب و نــان و آش!

***

بيـخود شدم زخويش ازين ماجراي سخت
افـــسـرده دل ز وضـع كــساني چنين فقير!

كــز بهر نــان و آب فـــروشــــند كليه را
عضـــــوي عزيــز از تن سالم ولي حقير!

***

يا رب كجاست عدل و مروت درين ديار؟
كز غيبتش نداري و فقر است خــانه‌ روب!

تعديل اقتصادي اگر نــيست چــاره چيست
جــز بـيـنــوايـــي از ستــم آشيانــه‌كـــوب!

***‌

تا ثـــــروت عــموم چـپاول شود بــه زور
تــا قــــدرت و غـرور تعــدي كند به خلق!

فحشا و فـقر و كــليه‌ فــــروشـي و اعــتياد
همچون نـهنـگ جامعه را در بــرد به حلق!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *