«محمد اسماعیل نقاش  باشی » برادر آقا نجف و  از  سرآمدان هنر در  عهد قاجاریه است. آثار متنوع او از تابلو و قاب آیینه و قلمدان در عالی ترین سطح هنر قرار دارد تا آنجا که می توان گفت در دوران قاجار کمتر کسی توانسته است به مدارج هنری وی دست یابد. وی در مکتب ایرانی و فرنگی با چیرگی و مهارت بسیار کار می کرده چنانچکه در سبک فرنگی ، آداب مسیحیت و مناظر کلیسا و چهره راهبان و قدّیسان و کشیشان را با لباس ویژه، به نحو جالب به تصویر کشیده و در شیوه ی ایرانی، عالی ترین قلمدان های هفت گنبد و جنگی و کیانی را از زیر خامه سحر آفرین خود بیرون داده است.

محمد اسماعیل در مکتب شمایل سازی نیز که در عصر قاجار ترقی و رواج داشته، استادی قادر بوده و در داخل قاب آیینه های نفیس ، جلدهای  روغنی و قرآن های خطی ، تمثال بی مثال حضرت رسول (ص) و حضرت علی (ع) و حسنین (ع) را هر چه نکوتر نگارش می داده است.

از جمله آثار بی نظیر این استاد، قاب آیینه ای است گران بها که در آن موضوع ماموریت «خسرو میرزا» (فرزند کوچک فتحعلی شاه) به روسیه را به منظور عذر خواهی از قتل « گیریبایدف » سفیر آن دولت در ایران، ترسیم کرده و پر است از تصاویر مردان ایرانی و روسی و مناظر مختلف دل انگیزی که با قلمی سحار، مراحل گوناگون این سفر و نیز صورت تزار روسیه و «خسرو میرزا» و همراهان وی را نشان می دهد.

شاهکار دیگر یک قلمدان رزمی است که میدان جنگِ حکومت مرکزی ایران را به سرداری « حسام السلطنه سلطان مراد میرزا» با « محمد حسن خان سالار» در مشهد به نظر می رساند در حالی که بیش هفتصد سوار و پیاده را در حال حمله و دفاع با توپ و تفنگ و سلاح های سرد نشان می دهد. در ین صحنه حرکات اشخاص که با خشم و خروش جنگی مردانه کارزار می کنند به خوبی مجسم شده و ساخت و سازِ پردازیِ آنها در کمال استادی ست . محمد اسماعیل از طرف ناصرالدین شاه به لقب نقاش باشی ملقب بوده است .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *