• یکشنبه, ۲۸ فروردین, ۹۰
  • 0 Comments

« محمد باقر سمیرمی » از مردم سمیرم است که پدرش از گماشتگان « مسعود میرزا ظل السلطان » حاکم اصفهان بود و در آغاز جوانی استعداد شگفت انگیزش در نقاشی ، توجه شاه زاده را جلب کرده و او را مورد تشویق قرار داده است. بنا بر آنچه معاصران وی نقل کرده اند و راقم از مرحوم استاد « ختایی » شنیده ام ، استعداد سرشارش در نقش آفرینی از نخست چنان چشم گیر بوده که محسود استادان خود می شده و در تعلیم وی چندان دلبستگی و پی گیری نشان نمی داده اند. به این جهت نقش بند جوان ، مناظر طبیعی اصفهان و سمیرم را به منزله ی استاد خود گرفته است و در کنار طبیعت به آفرینش نقوش زیبا و دل آویز پرداخته تا به تدریج در طبیعت سازی و چهره آرایی از سر آمدان هنر در اواخر عهد قاجار گردیده است. علاقه مندی سمیرمی به تماشای باغ و صحرا و کوه و دشت تا آن حد بوده که با وجود اشتغال به نقاشی و کسب علم ، از کشاورزی و باغ داری نیز که شغل پدریش بوده ، دست بر نداشته و گاهی شخصاً مباشر این کار می شده است.
« سمیرمی » در تابلوسازی از مناظر طبیعت و شبیه رجال عصر ، پیشرفت فوق العاده کرده و در هنر قلمدان نیز دارای سبک مشخص و دلپذیری بوده است که همواره مطبوع طبع صاحبان ذوق و هنر شناسان قرار گرفته و بهایی در سطح بالا داشته است . این استاد چنان که مشهور است در کار قلمدان آرایی از رنگ روغن استفاده می کرده و شگفت آور است که با این ترتیب آن قدر لطیف و ظریف صورت پردازی و منظره سازی می نموده است که با آب رنگ هم ، این چنین لطافت و ظرافتی مشکل به ظهور می رسد.
شگرد سمیرمی در سطح رویین قلمدان ، ترسیم یک یا چند صورت از مردان یا زنان است و در قاب بندی بالا و پایین قلمدان ، نشاندن طوطی بر شاخه ی درخت شکسته و در سطوح جانبی ، منظره چرا گاه و نی زار و بیشه و تصویر گاو و گوسفند و آهو و گوزن و شیر است. از ویژگی های کار سمیرمی تجسم بخشیدن به نگاه زنده و نافذ در چهره اشخاص و توجه به زیبایی و برازندگی پوشش آنان است. ترسیم افق خیال انگیز در هنگام غروب آفتاب نیز از جمله موارد هنر نمایی این استاد می باشد.
« سمیرمی » از طبع شعر متوسطی نیز برخوردار بوده و در شعر « صدقی » تخلص می کرده است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *