گفتی کــــه حــــاجتم به محبت، روا کنی
بــــا مــــا روا نبود، که ترک وفا کنی
چندم بـــــــــه دام افکنی ای خیره باغبان
و آنگاه پرشکسته بـبـــــــاغم رها کنی
ای گل چه میشود، که بشکرانه ی جمال
یادی زحــــــــــال ِ بلبل دستانسرا کنی
تا کی روان کنم ز کنار این شط سرشک
وندرمیــــــــــان خون دل من شنا کنی
رفتی ز کوی انس وکـَـدِر ســــــاختی دلم
وقت است اگر بیائی و با ما صفا کنی
مگذار کــــــز گزند حــوادث شود خراب
کــــــاخی که در دلی ز محبت بنا کنی
بر دوش ِ خسته بار نهـادن که کار نیست
کــــار آن بود که کام دلی را روا کنی۱
دیگر ز کــــــــــــــارِ بسته ننالم بسان نی
گر یکدودم، ز تـــــارِ دلم عقده وا کنی
ای نی تو چنگ بر دل عشـّـــــاق میزنی
هر گه که سازِ شکوِه بشور و نوا کنی
آمیخته است مهر تو با خون من چو شیر
وین هـــر دو را  زهم نتوانی جدا کنی
یکبار نیز ســــــایه فکن بر سر «ادیب»
زآن پیشتر که قــامتش ازغم دوتا کنی

۱- نسخه دیگر: کار آن بود که درد دلی را دوا کنی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *