کوی انتظار
  • یکشنبه, ۵ آذر, ۹۶

مگـر دل را ز فیـض آب مــژگان شـــادمان دارم
وگرنـه،هر دم از غم، آتشـى سـوزان بـه جان دارم
خموشـى کـى پذیرد آتش عـــشق تـــو در جانم
کـه مـن ایـن داغ را بـر صفحـه ی دل جـاودان دارم
ز غـم گشـتم زمینگیـر و به یاد ماه خود هر شـب
چـه شـیرین قصه هـا بـا اخـــتران آســـمان دارم
گـرَم در شـوره زار عمـر، ســـوزد گرمـى حرمـانَ
چه جاى غم؟ که چتر عشـق بر سـر سـایبان دارم
نـدارم بعدازایـن اندیشـه ی یک مـــشت پــر، زیـرا
نـه دیگـر ره بـه بـاغ و نـه به گلشـن آشـیان دارم
مـرا کانـدر بهـاران غنچـه ی عیش و طرب نشـکفت
چـه بـاک اى دوسـتان، از سـیلى بـاد خـزان دارم
دلـــم بـار ســفر بـــندد ز کـــوى انتـــظار او
کـه تـا کـى چـــشم بـــر راه ورود کاروان دارم
کنـون در هجـر آن لبهـا، مـن و بیدارى شـبها
کـه همچون مرغ حق شـب زنده دارى همزبان دارم
«ادیبـا» بى نصیـب از نعمـت وصلـش چرا باشـم؟
کـه دامانـى گهـر از دیـده ی گـــوهرفشان دارم