اين شعر بر اثر مشاهده صحنه هاي رسواي
سيـــاسي و نـاروايي هاي بيشمـــار نـاشي از
كودتاي 28مرداد سروده شده است
(آبانماه 1332).
دل
فارغ از جــفاي بت زشـتـخو نـمــانـد
خـــوشتر زانتقام، بـــدل آرزو نمـانـد
مستان زبسكه جرعه فشاندند روي خاك
ساقي بهوش باش كه مي در سبو نمانـد
تــا سيل حــادثات ســرازيــــر شـد بـقــهر
يك سروسر فرازبـراطراف جو نمـاند
از تند باد جورو جنايت كــــــه شـد وزان
ديگربه بوستان وطـن رنگ و بو نماند
آن « زاهد » ريــايــي بــي آبــــروي را
به زآب چشم خلق، بـــراي وضو نماند
يك گــوشــه از تـــمامت نـــژنــــد مــــا
بـي بـهره از جـراحت تـيغ عـــدو نماند
كوآنكه ناله اش زستم بـر فلك نـخـاسـت كـــوآنكه نغمه اش خفه انــدر گلو نماند
كــو مــادري كه غصه حبس پسر نـخورد كوبانـويي كــه در غم هجران شو نماند
آنــجا كــه شـد قـيام (فـواحش) قيام خــلق ديگر بــراي پــيرو جـــوان آبرو نماند
بــرچاك خـــورده دامـــن آزادي وطـــــن
روزي اسف خوري كه مجال رفونماند
ايـــن لـــكة فتاده بـــدامـــــان ملــــك را
بـاخون پاك، چـاره بـجز شستشو
نماند
عـــمال شـــاه را پــــي تخريب مـــملـكت
زين به مجال همهمه وهـاي و هو نماند
بــر صـفحه زمــانه بـجز نقش عارو ننگ زيـن نــاكسان تيــره دل زشتــخو نماند
جــز بــرزبــان مـلت و جـزبر خلاف حق
ايـن پــــيروان مغـلطه را گفـتـگو نماند
آنكـس كــه گشت خــانــه ملت خراب ازو
جـــز لــعن جــاودانــة ملت بر او نماند
ننـــگي بــجاي مــــاند در ايران ازينگروه كــــزدودة ســكنــدر بيداد جــــــو نماند
جزنفرت و تــــبري و نفرين و انضــــجار
زيــن شاه خــيره برسر بازارو كو نماند