درود به قيام الجزاير

 

در ژوييه‌ي 1958 هنگامي كه قيام دليرانه و شكوهبار ملت الجزاير و جنبش قهرمانان دست از جان شسته‌ي آن سازمان گسترشي همه‌جانبه يافته بود، اين قصيده سروده شد و در چندين روزنامه و مجله بطبع رسيد.

«تير ماه 1337»    

 

آفـــرين اي الـجـزايــر بــر تـو و مـردان تـو          بـر تـو و بــر جــانـفـشان مـردان عاليشان تو

گرد از دشمن بر آري چون فراخيزي زجاي           تــا كــه نـنشـيند غــبار نــنگ، بــر دامـان تو

خـانـمان و دودمـان گــردد نگـون خـصم ترا          چــون شــرارانگــيز گــردد آتـش طـغـيان تو

افــتخار از تــوست، كــانـدر مكتب آزادگـي           مـشـق جـانـبازي كـند هر طفل ابجد خوان تو

جــزم شــد عــزم تـو، تا بنياد دشمن بـركني           آفـريـن بـر عـــزم جـــزم آهــــنيـن بــنيـان تو

هـــمت و غــيرت، بــجوش آورد ايمان ترا           آفـريـن بـر هــمت و غــــيـرت و ايــــمان تو

خـاك غـم بـر سر فشاند، گرد بادآسا حريف           چـون بـرآيد گـرد جنگ از عرصه جولان تو

مـرگ را آسـان شـماري بهر آزادي از آنك           زنــدگـي بــا قــيـد رقــيـت1  بــود زنـــدان تو

گر نداري بمب آتشزا چه غم، كـز نار حـق           كـوره‌ي دل بـس بود كــانون نــور افــشان تو

تـندبـاد قــهر دشـمن گـر چه بـاشـد سهمناك           لـرزه افــكن كــي تـوانـد گـشت در اركـان تو

از براي طرد آن، كز خون تو نوشد شراب           رخ  نــتابي  ور بــبرد  تــيغ  او  شـريـان تو

نـوجـوانـانت هـمي تـرك سر و سامان كنند            بـهر دفــع غــول «اسـتعـمار» از سـامـان تو

شـهـسواران تـو را نــازم، كـه هنگام نــبرد          جان و سر بركف نهند و رخ سـوي ميدان تو  

نوجوانان تو را قربان، كه با شور و ســرور          جان شـيرين را كـنند انـدر عــزا2  قـربـان تو

خـون احــرار شـريـفت جـويها راند بـمـلك           تــا بـرويــانـد بــگلـزار شـــرف، ريــحـان تو

مـادر ميهـن تـوئي و پــور اســتقلال جــوي           چـشم بـر روي تـو دارد، گـوش بر فرمان تو

خون دل‌ خوردي كه‌ زائي شرزه شيران دلير           خـون از آن جـوشد بـجاي شير، در پستان تو

نـقـطه‌هـاي اتــكايـت شــير مــردان تــوانــد            كــز مــزوت ســر نــپيچـند از خـط پـيمان تو

بر«جميله3» صد درود ازما كه‌با خوي‌جميل           گــوهــري تــابــنده شــد بــر تارك نسوان تو

شــاد زي كـــز خـــون پــاك رادمـردان دلير           نــخل  آزادي  بـــرويد در ســـرا بــــستان تو

شاد كردي روح«عبدالقادر4»ازنهضت كه باد           قـــدرت حــي قـــديـر، امـــروز پـــشـتيبان تو

مژده‌‌ي «فـتح قريبت» حـلقه كوبد بر سراي           چــــون بــود «نــصرمن الله» زيور ايوان تو

پـايـداري ورز، تـا بـا خواجگي گردي قرين           بـــنـدگــي نــبود ســزلـــوار تـــو و اقـران تو

در پـناه رايـت5  اسـلام، پـيروزي تــوراست           حـافــظ خــلق رشــيدت خـــالــق ســــبحان تو

* * *

درشگفتم ازفرانس» آن مهد آزادي كه چون؟          ســيل خــون جــاري كــند از راه بم باران تو

در شگفتم كــز چـه رو آنـــقوم آزادي پـرست           مـي پـــســندد ذلــت و رقـــيت و خــــذلان تو

داعـــيان حـــق و نصفت از چه با كبر پلنگ           گـــرگ خــون‌ آشــام را مانند، در عـدوان تو

زاد بـــوم «لنــقلابـيون6» چــرا سـازد عقيم؟           انـــقلاب خـــلق مـــحــنت ديـــده‌ي نـــالان تو

آنــكه از احــسان تــو پـــرورده تـن را سالها           من ندانم كاو چه خواهد بيش ازاين ازجان تو

از دنــائـت خــوان يـغـما كــرد، ســامــان ترا           آنكه نعمت‌خواره شد بس ماه وسال‌ازخوان‌تو

بــــر شـكم، رگـبار تـيرت بست آنكو ساليان بــر         سـرخـوان تو بودي لقمه خوار از نان تو

دل قـوي دار و بـزن چـنگ انـدر ايمان قويم7              كـسر نــيروي تـــرا ايــن بس بود، جبران تو

در طــريق حــق ســـتاني بــا ظــفر بـادا قـريـن

كـــلك مـشـكين «اديـب» و خـــنجر بـــران تو



1 رقيت : بندگي.

2 غزا : جنگ.

3 جميله بو پاشا : يكي از شيرزنان مجاهد و سرسخت الجزاير است كه براي كسب استقلال، جانبازيهاي ستايش انگيز از خود نشان داد.

4 عبدالقادر : قهرمان ملي الجزاير در جنگهاي «1832 1847 » با فرانسويان بود كه سالها با رشادت و شجاعت شگفت‌آور خود فرانسويان را مي كوبيد و زير بار چيرگي استعمار نمي رفت، وي در سال 1883 در دمشق وفات يافت.

5 رايت : پرچم.

6 انقلابيون : مقصود كساني هستند كه انقلاب كبير فرانسه را بر پا كردند.

7 قويم : استوار و پا بر جا.