ماتم افغانستان
بمناسبت اشغال كشور «افغانستان»
بوسيلهي «اتحاد جماهير شوروي» در سال 1358 و حمايت آن كشور از كودتاي
كمونيستي افغانستان و جنگيدن چند سالهاش با مجاهدان غيور افغاني، اين
قصيده سروده و منتشر گرديد ..
خرداد ماه 1364
خــون دل مــيخورم از مـــاتـمِ «افـغانــسـتان»
كـــز غـمِ حـادثـهاش، آتـشم
افــروخـت بـجـان
آتـش افـروخــت بــجانـم غـــمِ آن پــارهي تــن
پــارهئـي از تــنِ ايـــرانِ مـــن از ديــر زمان
قـــومـي از جـــمـله دلـــيرانِ كـــياني گـــوهــر
تــيرهئـي از شـــعـبِ
پـــاكـــنژادِ
«ايـران»
بــا دگــر مــــردمِ ايـــان هـــمه هـمسان و شبيه
بــه صــفا و بــه لــقا و بـه نـژاد و بــه زبـان
بـــزبـــانِ دري از عــهـدِ ســلف، نــادره گـوي
ز رســومِ كـهـن ازبـاب ِ سـُـنـن، قــاعــدهدان
شـــعرشـان شــعرِ دري، دين و شـريعت اسلام
هــم بــفرهـنگ و هـنربـا هـمه اِخـوان يكسان
نــ-ورِ چـــشمِ وطــن، آنزادهي ايـرانِ بـزرگ
كــه جــدا كــرد زخـانِ پــدري، خـانـه و مان
چـون هـــميخــواسـت كه گـردد بــسياست آزاد
شـــد ز كـانـونِ نــياكـان بــدگ ســوي، روان
لـــيك افــسوس كه تا خانه جدا كرد و بــرفت
يـــكــدم آســوده نــمانـد از بــدِ بـــيـدادگــران
هـــر زمــان خورد قــفائي كه نـيايد بـه سـخن
هـر زمان ديــد بـلائـي كــه نــگـنجد بـه بـيان
ســـالـها دســتخوشِ جــورِ «بــريتاني» بـــود
آنـچنان كــز لــطماتـش هــمه افــغان، بــفغان
هــر زمـان گـشت امــيري بــه آموزش تحميل
و آنـگهي يـافت امــوري ز امـــيرش نـقصان
سـپرِ رنج
و بلا كرد
و را در رهِ «هــند»
سپري كـوفته از ضـربــيتِ بـس
گـرز گــران
تا جــدا كـردش ازين مـُلك ، كـشيدش بـكـمند
همـچو آن صـيد كـه در جـرگهِ كشندش بميان
تا بدام انـدرش افــكند، همي خــواســت كه او
دسـت و پا بسته زبون ماند و بي تاب و توان
لاجـــــرم راهِ ورا
در پـــــيِ آزادي بـــــسـت
تــا فــرو مــانـد، در كـــسـب كــمال از اقران
عـــاقــبت گــرچــه خود اسـتقلال آورد بچنگ
هـــيـچگاه از بـــدِ اغـــيار، نــبودي بــه امـان
***
حــــالــيا، بــــعـدِ ســتمهاي غــمانگـيزِ قـرون
بـا گــرانـتر سـتمي تـاب شـكن، يـافت قـِـران
صــد ره از پيش، وراحالبتر گــشت كــــنون
از ســتمكاره اَبــرقـــدرتِ عـــفريــت نــشـان
آنكه پــرورد پلنگينه صــفت «بَــبرك»
را تـا بـه
جــاري ســياســت دهــدش خود فرمان
و آنـــگـه آورد ســـــپاهـي بــــهـواداري وي
سـوي بــوم و بــِرافـغان زكـران تـا به كران!
ســپهي حاـمي «بــبرك» بَـتريِن دشـمن خـلق
بــنـدهي شـوروي و بــيرگ و رسواي جهان!
ســپهي كـــآمده بـــا مــــردمِ افـــغات بــسـتـيـز
كــرده نابود بسي مرد و زن از خرد و كلان!
سپهي بـــا هــــمه يــارانِ وطــن، رويـــاروي
لــيكن از بـهرِ حــريــفـانِ دغــل، پــشتـيـبان!
بـــهــواداري دولـــت هــــمـه جـــا داده بـــباد
خـاك افــغان و بـه آتــش زده بـــنگاهِ كـسان!
خلقِ افغان هـمه ازقصـّهي «بــبرك» بــيزار
رو نــهادنــد بــه اقــصاي جـهان پيرو جوان!
يا پناهنده به «پـاكـستان» گــشتندو «خليج»
يــا بــه ايـران شـده آواره و هــر سـو پـويان!
لــيك جــمـعـي دگــرند ازيـله مــردانِ دلــيـر
قـَــد بــرافــراشــته در راهِ جــهــاد از ايـمان!
مـيكــنند از ســرِ غـيرت به پــراكـنده نـــبرد
روزِ دشــمن ســيه و خــانــهي اعداد ويـران!
چـنگ يـازنـد به گرگان و پــلنگان زغــضب
چــون هـــژبــرانِ خـروشـنده و شيران ژيان!
***
كي توان خواند زنوعِ بشر اين «ببرك» دون
آن
دنــــي طـــبعِ
درنــددَوشِ آلـــوده روان!
كه كشد مردمِ «افغان» را با حملهي «روس»
تــا بــديـن حـيله كـند حـفـظِ مــقام و عــنوان!
«لــشكـر ســرخ» هـم اكنون كـُشد و بنددپاك
هـر كـجا هـست مـبارز بـه عـيان و بـه نهان!
از پـيِ يـافــتـن يــكدو «مـــجاهد» در شـــهر
پــس نــواحــي كــه ز خــمپاره كـند بمباران!
نــنگ بــر آن پــسر نـاخــلفي كــز پــيِ سـود
مــامِ خـود ســهل فــروشــد به فلان و بهمان!
آفــريـن بـــر پــسرِ بـاشـرفـي كـــز رهِ جـنگ
مــام خـود بـــاز رهــانــدزشــــكـنـجِ زنــدان!
***
روس راگـــر نـــبوَد خـــود هـــوسِ اسـتعمار
و آن ابــرقـــدرتِ ديـگر را مــچ گيرد از آن!
پــس چــرا پــا ننهد بيرون از خـانهي غــير؟
و اعـــتراض هـــمه گـــيتي را گــيرد آســان!
كــي تــوان بــاور ازو كــرد نــيـن داعــيه را
كــه نــدارد طــمعِ ارضــي و مــالي به فلان!
آن كـزين كـار كـند كـنعِ جهانخوارهي غـرب
خــود زبــهر چـه بدين لقمه گشودهست دهان؟
مــنع بـــدكـاره، بـــه بــدكـاره نــدارد تـأثــير
كـاين حـقـيقـت بـجـهان دارد اصــلي شـايـان!
بــاش تــا كـّــر و فـــرِ مـلـتِ افـغان به نــبرد
لــشكرِ ســـرخ بــرون رانــد از «افغانستان»
آري آري چــو بــيا خــاســت پـيِپاسِ وطــن
مــلـّتي ســـخت خــروشـــندهتر از سيلِ دمان!
بــركــند سُلــطهي دشــمن را بــنيان و اساس
در كـــشـد مـكـنتِ خـائـن را در كــامِ زيــان!
غــيرتٍ مـــلـّيِ افـــغانـيِ جـانـباز ، «اديبِ»
وارهــانـَد وطـن از مـهـلكه بـيهـيچ گـمان!
1-
ببرك كارمل، رهبر افغانستان پس از كودتاي كمونيستي بود .
2-
مقصود خليج فارس است: «شيخنشينهاي
خليج».
|