فتـنــه چشــم

 

نكنــــد دل هـــــوس چشـــــم سيـــــــاه دگري             كـه به از زلف تـواش نيست پنـاه دگري

درره عشـــق تــو دارم، بـــوفــاي تــو نظـــــر             نـشـــوم چشـم بـه ره، بـرسـر راه دگري

نـــدهـــد بــــاده مــرا، ســاقـــي بــــزم دگـران             نـشــــوم مســت زتــأثيـــــر نـگاه دگري

تـو شـه كشـور حسني و منت بنـده ي خـــاص             اعتنــا نيـست مـرا، جــز تـو نگاه دگري

جز بر جاه توكز حسن تـو سـرچشمــه گـرفـت             خــم نگردد سـر مـن، در بـر جـاه دگري

چـون بود فتنه زچشم تو چه گيـــري بـر مـــن             كه نگيــــرنـد كســي را، بگنـــــاه دگري

گلِِ روي دگران، پيـــش رخ تـــوست گيـــــــا              نفــــروشـــم گل رويــت ، بگيــاه دگري

گرشود موي ( اديب ) از غم روي تـــــو سپيد              نـــكند دل  هــــوس چشــم سيــاه دگري