مـاه شب افــروز
رخـت بـمــاه شــب افـــروز آسمـــان مــانـــد
قـــدت بـقــد سپـيـــدار بــوستــان مانـــد
جدا، از آن قد چون سرو ودور ازآن سرزلف
دلــم بـطــايــر گم كــرده آشيـــان مـانــد
بمـوي و روي تـو نـازم، كـه در بهـار شبـاب
يكي بـه سنبل و ديگر به ارغوان مانــد
بـه محفـل تو ، هـر آنكو در آيد از در شـوق
چو نقش پرده، ز حيرت در آستان مـانـد
بشكــر تربيـت ايـن گل، خــداي را مپسنـــد
كه نيـش خـار تو در چشم باغبان مـانــد
بــود هــر آينــه ، از پـرتـو كرامــت عشــق
اگر بمــوسـم پيــري، دلـي جـوان مــانــد
چـه بـه زشعـر بـود كز سه چـار بيت لطيف
بســا فتـــد كه ز ما ذكر جــاودان مــانــد
گراز ( اديـــب ) بمـــانـد ذخيـــره هاي ادب
از آن بــه است كزو گنج شايگان مــانــد