براي كودك يكساله‌ام

 

براي كودك پانزده‌ماهه‌ام جهنشاه در خردادماه 1329 سروده‌ام.

يكــساله كـــودكي ‌ســت  بـــه سـان قـمر مـرا          كـــز روي اوسـت رامــش و نــور بــصر مرا 

گلـــهاي بــــاغ را نــــبود جـــلــوه در نــظـــر          تـــا اوفــــتاده بــــر گـــل رويـــش، نــظر مرا

رخـسار او كــه جـــلوه‌گه صــنـعت خـــداست          از يــــاد بــــرد لــــطـف نـــگارين صُـوَر مرا

شــــيرين زبـــان مــــن چـ-وبـخندد بـسـان گل          ريــــزد بــــه كـام جـــان زلـب خود شكر مرا

گـــه خنــددم به روي و نــمايد صـــدف به نـاز         گـــه گـــريدم بـــه‌ قـــهـر و شــمارد گــهر مرا

هــر بــــامداد بــــانگ فــرح‌زاي او به گــوش          آيــــــد لـــــيطــيف‌تر ز نــــســيم ســــحـر مرا

در ديـــدگان اوســت فـــروغي شـــراره خـــيز          كـــز شــور و شوق برتن و جان زد شور مرا

چـــون گـــيردم به بـــازي طــفلانهدر وثــاق            آرد بـــه يـــــاد خـــــاطـــره هــاي صــغر مرا

چون ببينمش كه هست به‌گهواره مست خواب           مـــانا فـــرشـته‌ي ســـت بـه شـــكل بــشر مرا

چــشمان نــازپرور و معصــومــش از نــگاه             زي عـــالــم خــــــلوص شــــــود راهـــبر مرا

گــاهـــي بـــه‌ناز بــوســه ســتاند ز روي من             گــــاهــي بـــــه مـــهر بــوسه دهد بيشمار مرا

بـــرگـــردنـــم چـــو حلقه كند دســـت نازنين              از حلــــقة مـــــلال و غــــــم آرد بـــه در مرا

دلـــتنگي و مــــلال شــــود جــــمـله نـاپـديـد             هـــر گــه كـــه آيـــد او بــه نظر جـلوه‌گر مرا

از گـــــرمــي نـــفس چــو نهــد سـربه‌شانه‌ام             دوشــــم هــمــي نـــــوازد و گـــيرد بـه بر مرا

كــمتر ز مـــن جــداست شـبانروز و دم‌به دم              گــــردد بــــــه دل مــــحــبـت او بيــشــتر مرا

گــر نـــاله اي بــرآورد ايــن طـــفل گلــعذار               خــاريــــست نـــــاله‌اش كـه خلـد در جگر مرا

رويـش بـسان مـاه و «جهانشاه» نـام اوست             بــــرمســــند عـــــلاقـــه بـــــود تـــاج سر مرا

دارم امــيد‌كــاين پــــسر هـــوشـــمــند خُــرد              گـــردد بـــــه ســــالــيان، خـــلــف نـامور مرا

خـــواهـم بــه بـاغ مــعرفت اين نونـهال سبز              گـــردد بــــه يُـــمنِ اصـل، تـــناور شــجر مرا

دنـــبال فــضل گــــيرد و تـــقوا و مـــردمـي               ســازد ز نــام خــــويــش بــسي مـــفـتـخر مرا

پــويــد بــه‌راه علـــم و هنـر گــرچه اين ديار              نـــشناخــت قـــــدر عـــــلم و بــــهاي هنر مرا

درس وقــار و شـــرم دهــم پـور خـويش را               درســــي كـــه يــــاد داد گـــرامـي پـــــدر مرا

گــنـجيـنة كــــــمـال مــــــرا يــــادگار بـــس                گـو خـــود مـــباش گـنج پر از سـيم و زر مرا

فـــــرزند خــــوب كـــمال مـــرا يادگار بـس                 يــارب تـــو كــامـياب كــن از ايــن ثـــمر مرا

ســـرمـــاية حــــيات بـــجــز نام نيك نيست                  اي‌ كــاش ايــــن ذخـــيره نـــگردد هــــدر مرا

نــوشـــتم ايـن قـصـيده «اديـبا» كـه بـعد من

ارد گَــــهـي بــه يــاد، ازايــن مخــتصر مرا