|
آبشار گل
خـوبند دلبران و تـو خــود چــيز ديــگري
دلبــند عشــق را تـــو دلاويــز ديگري ريــزد گــر آبــشار گــل از شــاخِ نـسـترن
از گيسوان به دوش، تو گلريز ديگري شيطان نهاي كه وسوسه انگيزد از هــوس از شــور عشق،
وسوسهانگيز ديگري نـي مــن بــهياد روي فـــرحــناك ديــگرم
ني تـو بهفـرك لعل شكر بـيز ديگري گلـــبوتــههــاي دامــن
جــالـــيز دلـــكشند
امّا تــو شــاهبــوتــه ز جـالــيز ديگري
گلــدانــي از بــلو، كس ار بـر نـهد به مـيز
گلــداني از زري تو و بر مـيز ديگري پــايــيز بـــود بــا تــو مـرا گلـفـشان بـــهار
شـايد بـه از بــهار بــه پـايــيز ديگري مــــن در وصـــال، مــسئلـهآمــوز عـاشـقي
تــو در فـــراق عــاطـفتآمـيز ديگري
نــوخـاسته ات گـر گـل ســوري به نــوبهار
اي نوگل شكـفته تـو نـوخـيز ديگري
آويــزش و ســتيز مــجو بـا كسان «اديب»
چون با سـتيز خـويش، هــماويز1
ديــگري
|