شهر افسانه ها

 

خـواهـم كــه تــداركِ سـفر بــندم              زي شـهر فـسانه رخـت بر بندم

تـا چـند درين مـغاكِ هـول آگـين              بر روي خود از گـريز، دربندم

تـا چــنـد مـــنازعــات گـــيتي را             وا بينم و دل به بحر و بـر بندم

تـا كـي دد و ديــو آدمــي وش را             پــيونـــدِ نــظاره بر صور بندم

تـا كـي رسـنِ صـفات انــسان را             بــر رأسِ درنــده جــانـور بندم

تـا چــند بــه بــوية پـيامي خـوش             آويـــزة گـــوش بـــر خبر بندم

تـا چند چو كرم پيـله بـي‌حـاصـل              بــس تــارِ تــنيده بــر مقر بندم

تـا چـــند در انـــتـظار تـكـتازان               افسـار بصر، بــه رهگـذر بندم

بـا نــاله ســـياه مـــعجرِ شــب را              بــرگــردنِ بــانوي سـحر بــندم

تـا چــند قــــوام مــفســدان بــيـنم               خود گرچه ز رويشان نظربندم

شـد خسته زبـار غــم بــرودوشـم             خواهم به نجات خود كـمر بندم

از وضع زمانه چون دلم خون شد             رخــت سـفر از پــي مَــفَر بندم

زي شــهر فــسانه‌ها روم، كـآنـجا               پــيراية سـرخـوشي بـه سربندم

دل از صُــوَر خــبيثه بــــرگــيرم             بـــر مـــردم آدمـي سِــيَر بــندم

در شــهر شــكوه پـرور خــوبان               دروازه بــه روي بــدگـهر بندم

آنــجا هـــمه گــه به راهِ دل پـويـم              آنجا همه دل به زيب و فر بندم

آنجا به هواي گه صفاي جان يابم              بــر پـيكر فـكر، بال و پر بندم

آنجا هـمـه گـه صــفاي جـان يـابم             در بــررخ نـفس خـيره‌سـربندم

آنجا گـل عـشق و بـرگ الفـت را             با دسـت وفـا، به يكـديـگر بندم

آنجا  بــه  هـــواي  دركِ  آزادي              امـيّد ثــمر بـــديـن شــجر بـندم

آنجا نــه پـــنـاه دل بــه ســـيم آرم            آنجا نه عـنان جـان به زر بندم

جــان در ره شــاهــد ســخن بازم             دل  در خـــم  طـّـه  هـــنربـندم

تــا گـليــن طــبعــــم آورد گـلـــها            دل  را  به  سِتاك1 شعر تر بند

وز بـهرة كـلــك انــگببـين بـارم             يك رشته به ساق نيشكر بندم

آراية صـــدق  بــــر صـفا بخـشم           پــيرايــة صــبر بــر ظفر بندم

ني نـسبت فضل، بــر فضول آرم           ني تهــمت فـهم، بر حـجر بندم

بــگشوده رهِ بــشــر بــه خــيّريت          در بر رخ ديـوِ كِيد و شـر بندم

شــادي كنــم و بـه عشرت آرم رو           ره بر غـم و درد جانكـشر بندم

از مــهـد زمـــين بــرآسـمان پـويم          گــهوارة زيــر، بـر زبـــر بندم

وآنگه به سپاس ايزدي، خــود را           بـــردرگِـــه حــــيِ دادگــر بندم

آنـجاست «اديـب» جـاي دلـجويم

گـر بـوية رخــت زي ســفر بـندم

ارديبهشت ماه 1375

 




1. ستاك = ساقه