|
دفترمهر
چــون نشئة شراب كهن در سر مني
تـا در دل مـني هــمه گــه در بــر مـني
بــاشـم دل نــظارهگـر پـــيكر تـــوام
جاري چو خون به شاهرگ پيكر مـني
آن طايـرم كـه بيتـو ندانم كـجا بـرم
از مـن مكن كناره كه چـون شهير مـني بگشودهيي به سينة من دفتري زمهر تــو بـرگ
زرنــگاري و در دفـتر مـني باران شعر من گهر آفشان كند تو را در بحر عشق چون تو بهين گوهر مني
چــون آتــشم نــهفته و آيـينهيي كــدر
دريـاب جــلـوهام كــه و خـاكـسـتر مـني مستم زبوي رلف تو چون باد نوبهار سـيساله
بـادهيي تـو و در ســاغر مـني ياس سـپيد، اي گـل طنّاز من، به ناز هم رنگ و
ـبوي دلـبر افـسـونگر مـني بهر«اديب» گرچه صفا گسترد چمن امًا نه چون تومَه كه صفا گستر مني
|