|
دلدار راستين
شـــبانهروز بـــه يـــاد تـــو ميكــشم نفسي
نــميپرد دل مـــن در ه-ـواي جز تو كسي ز هــر چه نــفْــس است بـــر گــرفــتم دل
كـه چـون تـو بـاز نـديدم خجسـته همنفسي ملــيله دوزيِ عــــشقم بــه كـارگـاه خـــيال
نــمانــد بـــر تـــن طــبـعـم، قـباچة هوسي
ســزد كــه بال، چـو عـنقا كشم به قـلّة قاف
چرا چو فاخته دل خوش كنم بهخاروخسي درين كوير، كه زا هر طرف كمينگاهيست هــــنوز
مـيرسـد از دور، نـــالة جـــرسي رسيد داد من از دست اين زمانه به چــرخ
ولــي عجـــب كـــه نيامد به گوش دادرسي
دريــــن مُــشبّكِ جــانكاه راضـيم به هـمين
كــــــه بــر اســير نـــبنـدنـد، روزن قــفـسي ز بــهر كــور دلان درد س-ر كم است ولي
بـــراي زنـــده دلان دردِ بـي دواست بسي بــه از وفــا كــه زدار
راســـتــين خـــيــزد «اديــب» را نـــبود در زمــانه ملــتَســمي |