به دخترعزيزم

 

اي دخـــــتــر نــــازنــين دلــــبـنـدم           اي بـــر تـــن و جـان عزيز پيوندم

اي از تــو نــــشاط روح شـــادابــم           اي از تــو رضــاي طــبع خرسندم

اي از تـــو بــه دل بــسي تــسّلايـم          اي از تــو به‌لـب همي شـكر خندم

تـــو گـــنج مــــكارم و كـــمالاتــي           ازتـوسـت ذخــيره بِــه زيــاكـــندم1

نــزد تـو چـنان خوشم كه در گلشن           دور از تـــو چـنان بُوَم كه در بندم

تــو زبـــده وديــــعــة خــداونـــدي           مـــن مـــحــوِ عــطــيّة خـــداونـدم

تــو مظــهري از خِـصال نــيكويي           اي خــوي تـــو مــايـــة خوشايـندم

با خــيلِ فـــرشـــتگان هــــماوازي           اي دخـــتر فـرشــته‌خـــوي دلـبندم

بــادام بـــه مـــغــز گـــر شــد آكنده           مــــن دل بـــه مـــحبت تــو آكـندم

تــو شـــاخ شـــكوفه‌بــار نوروزي           مــــن  باغ  امــــيدوارِ  اســــفـندم

بـا هــمت و عــزمِ آهـنين مــردي           مــانـا بـه يـقين تــويـي هــــمانـندم

مــن واژة فـــاخـــري اگــر باشــم           حـــقّا كـــه تــــويي بـهين پَساوندم

خوشخوي و خداشناس و محجوبي           دانــي كـــه بــديـن صـفات پـابندم

بـي‌شــائــبه دوســــتـدار ايــرانـي           كـــز يـــاد نـــبرده‌اي ز مــن پـندم

آيـــينه عــصـمت و وقــاري تـــو          اي پـــاكــــنهاد و خــوب فــرزندم

از ك-ـيد و فــريب و كينه‌بيزاري          چـــون من كه رهــا ز قـيد ترفندم

زادي دو نـــواده بــهر مــن دلـجو          هــشــدار كـه دوســتارشان چــندم

خــواهــم ز خـــدا تــرقي ايــشان           كـــز خـويش بــسي هــنر نـمايندم

عمرتو«اديب»خواست سالي صد

اي نـــخل ثـــمردهِ بـــرومـــنــدم

علمده خرداد ماه 1372



1. ياكند = ياقوت