|
|
اعتياد ناميمون
اين قصيده در نكوهش مصرفكنندگان هرويين كه دامنگير شمار فراواني از جوانان
كشور شده در پاييز سال 1369 سروده شده است.
چــيسـت ايــن اعـتيـاد نامـيمـون؟
بــــه مــــوالــــيدِ مــــنكَرِافـــيون! گَــردهــايي كــه دامـــن جـــان را
كــــنـد آلــــوده
از ره افــــســون! خــود بــرارد ز روزگـارت گَــرد
گــر بـدين گـردها شوي مــفــتون! گردههايي كه در تن از رگ و پي زهـــرهــا
ميدانــــد انـــدرخـون! زهــرهــايي از زهـــرِ مـــار بـتر مـــرگـزا
بـــعد از ابـتلاي جـنون!
مرگِ تــدريـــجي مــشــقـت بـــار
هـــمره درد و رنــــج گـونـاگـون!
مرگِ همره به خــفّت و خــواري
مـرگ همدم به حــالت مــــوهون!
مــرگ با زنــدگي شـــده درگـــير
مـرگ بـا بـندگي شـده مـــقــرون! بـــندگــي در بـــرابـــر دشـــمــن
يــعــني آن اعـــتـياد نــامـيــمـون!
بـــندگــي در بــــرابـــرِ گَـــردي
كـه نگردد به گـــشـردش الاّ دون! *** «هرويين» چيست يك پـديدة بـد
دشـمن مال و جان و جمله شؤون! هــم ازو سـاخــتمانِ تــن ويــران
هـم ازوپـايـگاهـش جــان وارون! بــاعـث ضـعف غـافـل مـسكـين
مـايـة هَــدْم1
خـــانــة مـــســكون! خـانة تـــــن ازو نـــگــون پــايــه مــسكـن جـان
ازو خـراب ستون! عــزّت نـــفس را بـــود مــــدفــن قــوّت روح را
كـــــند مـــدفـــون! فــقر بـــار آورد،
گـــرفـــــتارش
ور بــود در توانگري «قـارون»!
طــعنة خــلق را كــــند تــوجـــيه
طعـنهاي جـانگـزاتر از طاعــون!
مــيدهــد خـــانـــواده را بــربــاد
همـچو كاهـي بـه عـرصة هامون! ***
دم بــرآور در آن فــضا كــه كــند
ريـه را از هـواي خوش مشحون! چـــنـد بــالاكـشـي
سُـــمـومــي را
كـه كــند خــانــمان مــغز، نـگون!
چـــنـد خـواهي شـدن بريده زبان
در بــرِ تــيغِ طعـنه، زار و زبـون
در پـــي انـتـــحارِ گــام بــه گــام
كــه كـند اين هزينه جز مجــنون؟ ***
بــاد نــفريــن بـران كان كه كـنند
بـــره خلــق ايـن مواد را مخزون!
بــه بــهــاي حـــياتِ انــســانــهـا
كــسب روزي كـنند و مال ايـدون!
نــيز لعــنت بــه عــامـل تــرويج
كـــه كــــنـد اعـــتياد را افــــزون! هست از آن جمله اختناقِِ محيط
كـــه بـــــود در اوج آن مكـــنون! وز نـــهــادگــاهِ نـــــاامـــــيـديــها
بـــه جــوانان مــا زنـد شـبـــخون!
و آن دگــر، دســـتهاي اســتعــمار
كـز درون شد زمـينهسازِ بـــرون! ***
مــلك الـــموت را دهــد تــعلــيم
تــاجــر ايــن مواد بيچه و چـون! نــزد او يــاوه مـــنـطـقِ وجـــدان
پـيش او سُـخره مـذهب و قــانون!
ســود اگـر برده از چــنين ســودا
در دو گيتي ست عاقبت مــغـبون! چــون وجــودش بــود
جـنايتبار
بـــادبـركــنـده بــيـخ آن ملــعـون
|
|