غزل

مـهرم بـه‌ تو سر بر زد و گــفتن نـتوانم              راز دل چــون غــنچه، شكفتن نتوانم

گر، ديده كـند راز درونــم بـه‌ تـو افــشا               خـير است ولـي مـن به‌تو گفتن نتوانم

درگــاهِ صـــفاپــرور عـــشق ازلــي را               جــز بـــا مــژة عـــاطفه رُفـتن نتوانم

عشقم به‌دل آتش زد و شــرمم زند آبش               ويــن آتــش ســـوزنــده نهـفتن نتوانم

بــا يــادِ تـــو در بــستر پاكـيزة عـــفّـت              شــبها هـــمـه بـــيدارم و خفتن نتوانم

زيـباييِ معـصوم تــو را از گـل مــريـم               پرسم كه جز اين قـصه شـنفتن نتوانم

جز گوهرعشقي كه كنم پيشكش دوست

دُرّي كــه بــود نـادره، ســفـتـن نــتوانـم

مهر ماه 1363