|
گلشن زمانه
گــر در جــهان م-ـحافظت بــاغـــبان نــبود
خـرّم بـه باغ، سـرو وگل و ارغـوان نبود بود از وجود، مظهر و مبدأ خــدا و عــشق
روزي كـ-ز آفــريــنش گــيتي نـشان نبود هـر مـرغ، آشـيانه به جايي گــرفـت و مـن
جــز بــر نــهال عـشـق تـوام آشـيان نبود
آوردي اي عـزيـز مــــرا ارمـــغـان، ولــي
غـافـل كـه به ز روي تـوام ارمــغان نبود
بـــرگلـشـن زمـانه گـذشــتيم چــون نـــسيـم
رنــگ نــشاط در گــل اين بوســتان نبود خـوانديم در زمــانه بـــسي داســتان، ولــي
خوشتر ز نقل عشق و جنون داستان نبود هيچش بـه نـازِ خـوشة پـروين نـياز نيـست
آن را كه يك ستاره به هفت آسـمان نبود غير از هنر كه باغ و بهارش خزان نداشت بـاغ و بـهار و
هـيچ گلي بـي خــزان نبود جــوييم جــاي امــن مــگر در پــناه دوسـت
كـز حـادثات در هـر كــسي در امـان نبود جز مـرغ خـوشنواي چـمن در بـهار عـشق ديـگر
كــسم به دورِزمـــان هـمزمان نبود جز با هـنر كـه وحـشـت پـــيري بــرد زياد
كـس در جهان مصاحب بخت جوان نبود آزاده چون «اديب» ز صـحبت كـناره كرد آنجا كه پاي صدق و صفا در ميان نبود |