حماسه ايران

اي كـــه ازعشق تودارم روح وتـن شــاد وجوان

 

اي گـــرامي كــشورايـــران بــه قــربــان توجان 

شــورتــــودرســرمـرا چون دركـُـمونِ تـن روان   عشق تــودردل مـرا چـون دركميـــن ســــرخيال
يــاد تودرسينــــه‌ام گسترده خواني دلـستان   مهــر تـــو درخـــاطرم دُردانـه داني سـر بـه مُهر
برصفــايت بي‌سخن دلبسته بــاشم هرزمان   درهوايت بي‌گمـان آسـوده دارم هـــــرنفس
طرْف بستــانت اثرهـــا دارد ازبــاغ جنان   بـــاغ وصحـرايـت نشــانهــا دارد ازطرْف بهشت
دردل گنجت بسي دُردانـه‌هــا بـــاشد نـهان   دربن خـــاكت بسي گنجينه‌هــا بــاشد دفين
كـوههـايت اوج دراوجند چون هفت آسمان   رودهــايـت موج درمـوجندچـون نيلي پرند
بـانواي آبشـارت تن تـوان يـابد زجان   با سرود جـويبـارت جـان نـوا بخشد به تن
ازنسيـم بوسـتانـت بــوي گــل گيـرد جهان   درسمـــاع دوستــانت زهـره ســان رقصد درخت
داده ازخــوان كـرم آبــاي مــا را آب ونان   چــاهســارت آبخيـزوكشتـزارت غــلـّـه‌خيز
دريمين‌و دريســـارت‌هسـت‌صحـرا بيـكران   درشمـــال ودرجنوبت هست دريــا دركنار
آفتــابت درجنوب آرد چـه حـاصلهــا عيان   ابـرهـــــايت درشمـال آرد چه جنگلها پديد
شــــاهد لــطف شمــالت، خطـّـۀ مـازندران   حـــاسد حسن جـنوبــت روضة خلـــد برين
زآسمــــان آيـد بهشتي ميـوه‌هــايت ارمغان   اززمين‌رويد تنــاورشــاخه‌هـايت‌ســاقه‌خيز
ازجمـــــال بــــا كمـــــال وازبهــــــار بـي‌خــزان   ايـزدت كــرد از دو نعمـت در زمــانه بـهـره‌ياب
ويـــــن بهــــاربــي خزانت، فرِّوالاي كيان   آن جـمالِ بـــا كمــالت، شعر زيـبـاي دري
زاده ازبطن تـواَنـد اي‌ نازنيـن مـــام مهان   «حافظ» و«عطـار» و«سعدي» اين سه فـرزند مهين
وزنــياكـــان زنــده كرد آيــــين ونــام وعزّوشان   اين توبودي كـزتو«فـردوسي» بدـين حشمت‌بزاد
جلوه‌هـا دادي‌بـدين كـــيش مــقدس بي‌گمان   تــا شــدي ازديـن اسـلام وتـشيــع بـهره‌مند
رازاستقــلال خود را يـــــافـتي نـيـكودرآن   درمسـلمـــاني شـدي تـــا شيــعة آل«علي»
اي‌بپـاسَـت‌مـانده‌چنداز«پورِدستان» داستان   اي وطــن،اي خـــاك‌عـنـبـربـيزِايران‌عزيز
پرِّش ازتــيرخدنگ وبــــُرّش ازتـيغ وسنان   جُـست بــــهردفـع‌ خـصمت«شـرزه شيرزابلي» 
هـــــمچو«زرتـــــشت» پــــــيمبر آن اهــــــــورايي نشان   «اورمـــــزدت» داد بــس شـــــايـستــــه فـــرزند گـــزين
هــريكـي خورشيــد عالمتاب عهـد بــاستان    «كــوروش»  و«دارا»  دو فـــرزند  بــــرومند  تـوانَد
وين دگـر از«مصر» تا «پنجاب» فرمــان رانده، هان   آآن يكي از«پـارس‌»  تا «بلغـار» احـسـان كـرده، هـين
كشته ديدي هرزمـــان درخـاك وخون گشته تپان   بـهــرپـــاس چـــارديـوارت هــزاران مـــرد وزن
درپـي دفـع عـــدوازدســتبــردِخـاندان   كـوچه‌هـا، پـس‌ كوچه‌هــا، بن‌بسـت ها رنگـين بـه خـون
پهلوانـــان سترگـت شـرزه شــيـران ِژيـان   مـرزبـــانــان بزرگت، شـُهـره مردان دلـير
هـــريكي جـــان بــــــاخته درراه عشقـت رايگان   هــر يكـي تيـغ آختــه درپــاس مـرزت بـي‌هراس
از«بُنارس» بـوده مرزت تـا به اقصاي«اران»   از «بخـــارا» بوده حــدت تـــا فــراسوي«يمن»
«كاوه»زادي تــا بـرافــرازد «درفش كـاويـان»   سُلطه دادي تـــا بـراندازد «فـريدون» «بيوَراســـب»1
ســخت آنــســان كـو گـــرفت انگشـت حيـرت بـردهان   بر«سـكـنـــدر» راه بستــي  ز «آريوبرزن» بـــه جنگ
همچـوهــــاون برنيـــاوردي ازآن كــوبِــش فغان   حملة اقـــوام بدوي گـرچـه بـسـيــــــارت بكوفـت
تــــــازي وتـرك ومغـول ازايـل بگ تـــا ايـلخان   ســاخـتـيـشـان پـيروِ فــرهـنگ خـود پـيــروزوار

كـــــــروفـــــــــرِّملـتـت،هـمـــــواره آزادي ستـان

 

جـــنـــــب وجـــوش مـــردمــت، پـيوستــه آبــــادي فـروز

درصــنــــاعت، درتــجـــــارت، درزراعــــت پــــــرتوان   دردبـيـــــري، درخـبـيـــري، دردلــــيــــري، بــي‌هـمــــال
حـــامل ِبـــارگـرانشان، كاروان دركاروان   حـاصل سعي وعملشـان كــارگه دركـارگه
كــارگــاه‌نقش تــواز«چين» فـروبسته‌دكان   دستگـاه فـرش توآوازه افكنـده بـــه عـرش
خـــطِّ خطـــاطـــان تـونــام‌آورازكلك وبنان   نــقـش نقــاشــان تـوزينتگـركــــــاخ هنــر
كلكِ‌گـــچ‌پردازِ طـــاقت، برمُقرّنس‌زرنشان   نقـش‌ كاشيكــارفــردت، درمُعـرَّق دلنشـين
تـــارِ‌سيم‌آگيـن‌لبــــاست‌زخمه‌زن‌بــرپودِ‌جان   چنـگ‌مـوسيقي‌ شناست‌ چنگزان‌ برتــارِتن
بشنو ازمــاهورودشتي تـــــا بيـات اصفهان   نغمۀ آوازه‌خـوانت روحبخش وشــــورخيز
دسـتهــــا دردســت هــــــم بهــرتــوانــت پـشـتـبان   بـوده اند ايلات تــو كـــرد ولــروتــرك و بــلوچ
شـيــــــردادي صــدهـــــزاران نرّه شيـــــرپهلـوان   اي گــرامي مـام ميهن اي كــــه ازپـسـتــان مهر
جملـــه درهــنگـــــام جـنــبـش، پهـلـوانـي كـاردان   جمله درميدان كـوشش قهرمــاني سخت‌كـــــوش
«رستمـت» لشكــرشكــن در پهنۀ «هـامـاوران»   «بيژنت» هنگامه‌جودرعـرصۀ «توران‌زمين»
خـســـروانـــت تيــرزن چون«آرش»زرّين كمـان   بــانـوانـت شيرزن چــون سيمتن «گـردآفـريد» 
رزمِ مـــردانـــت ظفـــرمنـــد ازسپــــاه«اردوان»   بـزم عــرفـانـت فــــروزان ازچـراغ «مولـوي»
وان‌مس،«سرچشمه‌ات»زايــاتـرازهــربحـروكـان   نـفت وگـازت بيكران چــون معــدن «زرِّسپيد»
سدِّ«لِتيانت»حصين‌چــون حِصن«تهران»اُستوان   سدِّ «كارونت» متين چــون‌«متن»اهوازاستوار
هشــتــه زيرپـــاي تـــوبـــربـــــام رفعــت نردبـان   زيــن همـه بــالاتراسـتعداد خـلقــت كـــــــزقــديم
اززبــــان پـــــارسي كـي بـوده شيـريــن ترزبان؟   گــرچـه درروي زميــن بــاشدزبــان بسيـــارليك
همچون آن نـــوشيـن شــراب گشته ازكـوثـرروان   بس«اثر»ها گشتـه‌ازمجراي‌ايـن گـويـش بــرون
نـظم ونـثرازشـــــاعران وعالمـــان خـــوش بيـان   مــاندگارازاين زبــان بـــــاشـد بـسي گفتــــارنغز
بـهـــرهـــربـيتش براوج قــــاف بگـرفــت اشـيـان   في‌المثل«شهنــامه» را بنگــركـه سيمــرغ سخن
بـهـــره زيـن آثــــــاربـــاشــــدبهـــراوحظي گـران   گــربشـــررا بهــره‌اي اززنـدگـي بـــايـد گـــرفت
كـــآدمي را درتعــــالي بــــركـشــد زي كهـكشــان   آفــــرين بــــادا بـرايـن فــرهـنگ انســـان آفرين
نقـطة وصـل اسـت و وحــدت رابـود پرگـارسـان   ضامن هـمبستگي هـــامــان زبان پـارسي است 
پـــاس داريمش به جــان چون خاك«آذربايجان»   ايـن زبـــــان آتشين جــانمــايۀ فرهنـگ مـــاست
يـــــــافتــه درزيــــــردامــــــــانــش زآفتهـــا امـان   لهـجـه‌هــــاي بـومي ازاطـــراف اطـفــال ويــنــد
تــــــا زمين گـــردد بــه گـِــــرد خســـروسِّيارگان   تــا فـــروزد برفلك خـورشيد وتــابد مـــاهـتــاب
دشمنش نـــابود وبـــدخواهـش زغـــم نــاشـادمـان   درپنــــاه كـردگـــارايـــران‌ زمين پـــــاينـده بـــاد

ازصميم دل سرود اين جامه را نيكو«اديب»

تـا بماند همچون نـام نيـك«ايـران» جـاودان

 

 

1. بيوَرْاسب = لقب ضحّاك است يعني دارنده هزار اسب