|
|
حكمران خيرهسر
شــــنــيـدم
كـــه در
آذرآبــادگــان
شــد آهــن دل خـيره ســر حـكمران دُر آهنگ1
و بخوري و پـرخاشگر
زبــيداد او خـــــلــق، آســـيــمهســـر
ســگي داشـــت آن حـاكم سـختگير
بـــه هـــنگام درّنــدگي بــس هُــژير كــــه گـتــهي تــــماشـــاي آزار را ســپردي بـــه
ســگ دفع اشــرار را
كـــشاندند روزي بــه نـزديك وي
يــكي را بــه تهـمت ز اقصاي ري!
بــفرمـــود بـستن ورا دست و پاي
بـــه پـيش سـگ انـداختن در سراي
كــه بـا چـيرگي پـيـكرش بــر درد
زســر تـا بـه پـايش بـهخون در برد
چـو بـا خـشـم كـويـنده آورد
روي
درنــده ســگ تـــيزدانـــدان بــدوي
بــه نــاگاه بـر تافت روي از برش
شـد آرام و برداشت دست از شرش
بـرآشـفت حـاكم به خاصان خويش
كـه اين نرّه سگ را چه آمد به پيش كـه شـــد رويـــگردان ز درّنــدگـي چــــو تيــغي
مـــبرّا ز بُــرّنـــدگـي!
بــگـفـتـندش اي مــــهتر نـــيكفــر
گـــزنــــدي نـــيامــد بــديــن جـانور
مـگر چون ورا دست و پا بسته ديد
بــر او حـمله بــردن نه شـايسته ديد
چـو آمــاده بــهر دفــاعـش نــيافـت
خجل گشت و از حملهاش سـربتافت
ســزدگــر زپــايــش كـــني بند، باز
مــگر آشــكارا شـــود بـــرتـــو راز
حكـيمي چـو اين قصه بـشنيد گفت:
كـه لعنـت بـديـن
حكمران بـاد جفت كه شــرمش نــيامد زكــاري
چــنان كه سـگ را بـسي ننگ باشد از آن
|
|