به  جان دوست دارم من ايران سرزمين را

 

اين قصيده در بهمن ماه 1372 سروده شد و در پاره‌اي از مجلات از جمله دنياي سخن به چاپ رسيد.

 

به جــان دوسـت دارم مـن ايـران زمين را          نه ايران زمين، بل بهشت برين را

بـه چــشم مــن ايـران بـهشت است، باري          تو هـم بـازكـن، ديـدة نـيك‌ بين را

ســزد گــر كــه رخــشان جــبـينان گــيـتي          بـسـايند بـر خـاك پـاكش جـبين را

نــگر خــاكِ مــشكـينِ مــيـنـو طـــرازش          كـه رويـاندِ اشـجار بـار آفـريـن را

نــگـر آب شـــيرين نــوشـــيـن گـُــوارَش           كه بخشـد بقا، خلق ايران زمين را

نــگر بــاد جــانــبخــش و خــرّم هــوايش          كــه بــگشايد از چـهره آژنـگ و چــين را

زهــي گـلـفشـان بــاغـهايـش كـه هــر يك           فشـانَد بــه بـاغ «ارم» آســتين را

بـه «كرمان» سوي «باغ شهزاده» بـگـذر          بــه «كاشــان» بپيمــا ره «بــاغ فيـن» را

بــه شــهر «سـپاهـان» بـرانگـيز خــاطـر          بـبيـن گلشـن آرايي «ماربين» را

زمـين حـلقه‌وار اسـت و ايران نگين‌سان

بـراين حـلقه بـنگر درخــشان نگــين را

بــه گــلـزارهــاي سـمــن خـــيز او بــــين          كه رخ بر فروزد گل و ياسمين را

كـــند بـــوي گلــهــيا نــقشــينه فــــامــــش           بســي شــادمان قلب انـدوهگين را

فــــروزنـــده مـــهرش دهــــــد روشــنايي          بـه هر گوشه تاريكجاي حـزين را

شــمالــش بــه دريــا دهـــد فــــرّ و آذيـــن          جنوبـش بــه دريــا هــم آن را هـــم اين را

بــيابي بــه هـــر فــصل، بـهـتر هـــــوايي          چــو در گـــردش آري دل بِـــه گُـزيـــن را

به «مرداد» يابي «ابان» را به شــــهري          به‌شهري دگـر، گاهِ «دي» «فروردين» را

بـه كـاوش بـــرآرنـــد از زيـــر خاكــــش          گرانمايــه گنجينــه‌هاي دفــيــن را

زميــــن خــيزِ كـاوشــگرانـش به گــــيتي          بياراسـت بـس موزة بافـــَرين1 را

ســزد گــر بــه هــر يـك هـنرهـاش گويم          دو صـدبار «احســـنت» را «آفريــن» را

زهــي كــار صــورتگـــرانــش كـه ايران          دريـن فـن ببسـت از قفـا دسـت «چين» را

زهـــاره بــه شــيريـن زبـان شاعــرانـش           كه رونق برند از سخن انگبين را

بـــه مـوسيـقـيش دل ســپردم كــه ســـازد           نثــارِ دل آهنــگِ بــس دلنشين را

بـــپرورد صورتـــگـراني چــــو (مــاني)          چنــانچون بــه رامشـگري «رامتين2» را

زبـــــان دري را هــــــوادارم  از جــــان          گـــران گنــجِ نايــابِ درّ ثميـن را

 

بــبالــم بــه فـــرهــــنگ ديـرينه ســالــش                    كز آوا در افكند هــر جا طنين را

بـــنازم بــه زيــبــنـده خـــِطّ خــــوش وي          كـه بخشـد بـه كـاخ هـنر زيـب و زين3 را

بـــه مــعــمارش چـــشم تــحسـين گـشايـم

عمــارات رويين و حصــن حصــين4 را

 

ســـزد مـــا كــه فــرزند ايـن آب و خاكيم               وطــن را بــه جـان پـاس داريم و ديـن را

بـه تـحصــيل دانــش، بــه ايـجاد صنعت                     همــي بــرگمــاريم راي رزين را

بــــه بـــرتــــر گــــزيــني و ملت گرايي                    بـــه كــارانــدرآريم عزم متين را

دژي آهـــنــين اســـت ايــــران  و بــايـد                  نگــهداشـتن ايــن دژش آهنين را

بـــجوشــــيم و كــــوشـــيم در پيـشبردش                    به شوخي نگيريم كاري چنين را

«كــمانــگير» ســان خـوب بـايد شناسيم                    بـدانديـش بنـشسته انـدر كمين را

بــه يـــــزدان پـــناهـيم و با شير مــردي                     به كس بر نگيريم شيرعرين5 را

بـــه اوج شــــرف بـــايــدش بـركــشيدن

«اديب»، ايـن بهـين كشورِ بي‌قــرين را



1. بافرين = شايستة تحسين

2. رامتين = از موسيقي دانان دربار خسرو پرويز

3. زين = زينت، زيور

4. حصن حصين = دژ استوار

5. عرين = پيشه