|
|
بينواي جوانمرد گـرشته بود و روان شد ز روستاي به شهر يـكي فــقيـر كــه بــس شــكـوه از گــدايي كرد چــو پــاي ابــلهمــندش نــداشت پـاي افراز
چــه نـــالــههـــا كــه زدســت بــرهنهپايي كرد
بــه شــهر مب-لغ ناچيزي از طريق سؤال
خــــداي، بـــهـــرة آن مـــرد روســـتايي كــرد
بــه وقــت شام كه آهنگ بازگـشتن داشـت
بـــه نــيـمـه راه نـــگــر تــا چه ره گشايي كرد
بــديــد زار و دلافـــسـرده
بـــينــوايي را
كــه نــزد او گلــه از ســخــت مــاجـرايي كرد زحــال كــودك بــيمار خــود پــريشان بود
كـــه شــكـوه از پــي درمــان زبـيدوايـي كرد
بگــفت كــس بـه من امروز بخششي ننمود
نـــه بـــهــر طــفــل مــريضم، كرم نمايي كرد تـنش در آتـش تـب بيدوا و درمان سوخت تـــبـش دچـــار نـــقــاهــت زبــيغـــذايـي كرد چـــو بــيـنوا خــبر از حــال بــينوا بــشنيد
بــهــم بـــرآمــد و خـــوش درك همنوايي كرد
هــر آنـچه داشـت بدو داد و گفت شرمم باد
كــه دســت قـــدرتـم ايــن قــدر نـارسـايي كرد
تـو مـستحـقتري از من بدين عـطاي قـليل
اگــر چـــه زآن نـــتوان دفـــع نــاروايـي كرد چـو نـيست در كـف من چيز، اين مبادم نيز
بــرفــت و تــكــيه بــر الــطاف كبريايي كرد بـــه1
پــاكــبازي آن مـــرد بـــينــوا نـــازم كه جود و احسان در عــين بــينوايي كــرد
|
|