|
|
روزگار گذشته يا خواب و خيال
نــظر فــتاد مــرا در كــتابـخانة خـــويـــش
بــه يــك كـــتاب كـــه از عـهـد نـوجواني بود
كــــتاب درســي مــن بــود در دبــــيرستان
كـــه بـــازمــانـــدة ايــــام
شـــادمــــاني
بود گشودمش به دوصـد شـوق و ديـده بگـشادم بــــرآن
كـــــتاب كــــه آكـــنده از مـــعاني بود
زروزگـارِ جــواني، بـــراي مــن مــيگـفت
فــــسانــههــا
كــــه رهآوردِ زنــــــدگــاني بود
گــشود پـــردة مــنقوشِ خـــاطــرات كـــهن
بــه چـشمِ مـن كـه بـه از نـقشهاي «ماني» بود
چــه خــوش بــه ياد من آورد روزگاري را
كــه جـمله شــور و شــعف بود و دلستاني بود امــيد بـود و فــرح بود و عشق بود و تشاط
بـــهار عـــمر و ســـرآغـــــاز گلـــفـشـاني بود
نــمود هـــر ورقــش چــهرة يـكي همدرس
كــــه طــــرفـــه آيـــنة پــــاك آنــــزمـاني بود
هزار خاطره ازدرس وبحث مدرسه داشت
كــــه يــــادگار
زتـــعلــيم نـــكـته
دانــي بود بــهياد صــحبت هــمدورگان و هـــمـسالان
قـــــرار بـــخـش دلـــم آن چـــنان كه داني بود
بــهيـاد مـــنـزلــتِ در گـــذشــته اســتـادان
مــــرا شـــريـكِ تـــأسـف بــه هــــمزباني بود
بـه مــن نــمـود رخ
رنــجـيــده اســتادي
كــــه در طــــريق هـــدف قـــامتش كماني بود
به نـام و دانش بودي «اديـب بـجـنوردي»
كــــه بــــاد نــــام گـــرامــيـش نــاگــهـاني بود
بـــه يـــادم آورد آن دورة طـــلايي را كـــه
هــــردمـــش بـــه بــهــا هــمـچـوزرِّكـاني بود
دلــم بــه ديـــدن يـــاران و هــمنشينان شاد
رخــــم شـــكــفـته ز لـــبـخــند كــامــراني بود
كـــسان مـن همه بودند خوش به قيد حـيات
كـــه گــرم از دَمـــشان بــــزم خــانــدانــي بود
زمـــادر و پـــدر و ســــرورانِ خــويــشاند
هــــمـاره بـــسر مــــن چـــتــر مـــهرباني بود چـه مـايه در دل و جــان بود امــيدواريها
مــــــرا كــــه دورة
آيـــــنـده آرمــــاني
بود صــفاي خــاطــر و طــبع بلند و نـيت پاك
مــــــرا عـــطـيـّة
والاي
آســــمـاني بود زعشـق پاك غـ-مي داشــتم بـه گــوشـة دل
غــــمي كـــه اشــني ذوق نــغــمهخــوانــي بود
زبــهر پـاس وطـن داشـتم ســري پــرشـور
كــه در دلـــم هـــمـه آمـــالِ قـــهــرمـــاني بود لَــسَم امــيد به آيــنده بــود و غــافــل از آن
كـــه خـــود فـــريـــبيِ مـطلق ز شوق آني بود نه برفروخـت زخشـمم رخ از فـساد مـحيط درآن زمـــان
كـــه مـــرا چــهره ارغواني بود نــــبـود عــيـنك بـــدبـــينـم بـــه ديـــدة دل
مـــرا كـــه از ســـراخــلاص، ديـــدبـــاني بود امـــيـدِ مــعـرفــتـم بــود از اجــتماع نـفوس
كـــــه چــــون امـــيــد بـــَقـا از جهان فاني بود
يــقــينِ مــن هــمه تـرجيح خـير بود به شر
ولــي دريـغ كـه ايـن مـحـض خوش گماني بود
امــيد مــن بــه بــهار كـــمال بـــود و هــنر
ولــي چـه سـود كـه ايـن بـوسـتان خــزاني بود شــدم بـه كسب فضايل درين جهان مـشـتاق كـــه ايــن
مـــتـاع هــم الـــبـته آنـــجـهـاني بود هـــر آنــچه بـــاور مـن بـود عكس آن ديدم
دريــــن ديـــار كـــه
از عـــهـد بــاستاني بود
ز خــدمت آنـچه كــه كـردم بهزاد بوم عزيز
خـــوشـــم كـه جمله به هر روي، رايگاني بود نماند هـر كه مــرا بــود هــمعــنان طـــريق
بـرفــت هـــر كـــه مــــرا يـــار كــارواني بود به غير خواب و خيالي نبود عمر و گذشت چــــه بـــود
ايـــنكه ورا نـــام زنـــدگاني بـود؟ «اديــب» را نـبود شـيوة شـكايت، خــوش
ولـــي چـه چـاره كـه گـه جـاي شكوهراني بود
ســياق شــعــر چــنـين ره نـمود و معـذورم
اگــر كــه قــافـــيهاي چــند شــايــگاني بود تهران - زمستان 1370 |
|