براي محبوبي هنرمند

 

نـخواهـمت كـه بـينم اسـير غــصه زمـاني           كــه مــرهــم دل افـــسرده‌ام تــويي و نــدانـي

نــظر بـه چهرة غمناكت اي طلـيعة شادي           فـــــروزدم بــه دل آتــش مــه آبــگينه جـاني

خلـيد در دل نازكتر از گـل تو چـه خـاري          كــه خونـش از سر حـسرت زديـدگان بفشاني

نـبينم آن رخ شــاداب را بــه هــالة مــاتـم           دريغ از آن كــه كَلَف را بــه روي مه بنشاني

مراقـبان هـنر را تـويي رقـيب و هـمان به          كـه آهـــوان خـــيالـــت دريــن چـمن بچراني

غم از دلم نرود تا غم از دل تو نـرفته‌ست          كــه هـــركــجا بـــشتابي مـــرا زپي بــدواني

مصيبتي كه رسييدت تحمل است علاجش          به شرط اين كه هنر را به مرزِ خود برساني

رها كن از دل غمديده غصه‌هاي عبث را

مگر ز غصّه زماني «اديب» را برهاني

تهران- خرداد ماه 1360