|
محفل دوست
سفر گزينم و روي آورم به منزل دوست
كه استراحت دل نيست جز به محفل دوست
فــرو نــرفــت بــه گــِل پـاي هــمتم، امّـا
مــرا گــرفت بـهديـدار خـويشـتن گِل دوست چــو بـيندم ز سـر صدق، نقـش خود بيند
اگــر چــو آيــنه ظاهـــر شـوم مـقابل دوست
بــه چـــشم ظاهــر اگــر بنـگرم نيابم راز
مـــگر بــه دیدۀ دل بـــنگرم شــمايل دوست بهراه عشق بسي مـشكلات
جـانفرساست
نـه هـمچو حّـلِ معـماست حل مشكل دوست اگر شكست مــرا شـيشة دل از غــم يــار
زسـنگ فــتنه مـــبادا كـه بشـكند دل دوست
دلم پُر است صدف سان زگوهر اخلاص
ولي دريــغ كـه اين هديه نيست قابل دوست
به گنج خانۀ «خسرو» هـم آر بيابم دست
كــجا فـتد به كفــم گـوهــري مــعادل دوست زماـنه گـرچه بـه مـيل كسي
نـپايد راست
ولي «اديـب» بود جـاوادانه مـايل دوست مهر ماه 1356
|