|
|
مهر ايران
بــــه ايــــرانـــيان ايــن پــــيام مــــن اســت
كـــه مـاـ را چــه پـــروايي از دشـــمن است؟ ز«توان» تا ز«هاب» و ز«بم» تا«ارس»
هـــمه مـــه ايــــرانـــــمــان در تــــــن است نــــسيـمي كـــه شـــاد آيـــد، از گلـــشـنــش
فــــرح بـــيز و بــــــويـــاتــر از لادن1است نــــوايــي كــــه بـــرخــــيــزد از نــــاي او
بـــه دلــهاي غــــمديـــده، شـــورافـكن است درخــــتي كــــه بــــالــيده در خـــــاك وي
مــــرا ســايهافــكن بـــه هـــر گلــشـن است بـــود مـــرغـــزارش چـــو خـــرم بـهشت
كـه بــس جـوي و نهرش بـه پــيرامـن است چــــو در دامـــنـش پــــرورش يــــافـــتـن
ســـرم خــــوش بـــود تـا بـديــن دامـن است درو بــــوي انـــس ايــــدم بــــــر مــشــام
رهـــم تـا بــه هر كوي و هــر بــرزن است دريـــن چــــار ديــــوار
مــيـنـو ســرشــت
مــــرا شــكر يـــزدان بـهـيـن مـأمـن است چـه گـويم ز «تـهران» كــه در چــشم من
بسي به
ز «پاريس» و
از «لندن» است
بــه هـــر جـــا روم در جــهـان فـــــراخ،
دلـــم تـــنگ،
از دوري
مـــيـهــن است مـــــرا دور از ايـــران جـــنّــت طـــراز
بهشت «ارم »
چــون چَـهِ «بـيژن» است «چــو ايـــران نــــباشـــد تــن مـن مباد»
كـــه ايـــران
فـــرحزاي روح
مــن است
نـــه ضـــحاك را مـــانـــْد بر تخت جور
نـه ز اسـكندرش،
زنـگ در
آهــن است نــه از قـــره «تـــازي» درآمــــد زپاي
نــه بـــا
دســتبرد «مغول»
كَمزن2
است شـــدن چــيـره بـــر فـــرِّ
ايـان زمـــين چـــو
كـــوبــيدن آب
در هـــاون است غــبارش بــه چـشمـم بـود سـرمـهسـاي
كـه جـولانگه «ساـم» و«رويين تن» است چــو يـــاد آورم تـــيــغ «الـــــبرزكـوه»
مرا«زال» و«سيمرغ»،«رويينتن» است
زمـــازنـــدارن، يـــادِ «رســـتـم» كنــم
كــه در هــــفتخان گُــــردِ شـــيراوژن است بـــهشتي ســت گـــيلان و مـــازنــدران
كــه هـــر سوـيش از گل بسي خـرمن است ســـتايم بــه مـــردانــگي «پـــارس» را
كـــه ســردار وي «آريــو بــر زن»3
است ز «شــيراز»، «ســعدي» بـه يـاد آيـدم
كه چون«حافظ» اين روضهاش مدفن است ز «مـشهد» فـرايادم آيـد «رضـا» (ع)
كــه از نَـــعـت4
اويـــم زبـــان الــكن است گهـي كــز خـراسان كنم، ياد «طوس»
ز «فــر دوسـيم» چــشم دل روشــــن است زهـي بــر «ســپاهان» كـه از
بـس هــنر
«جــمال و كــمالــش» جـــهان آكـــن است فـــــري بـــر «خُـــزِستان»
كه زّرِ سـياه
پـــس افــكندش انــدر بــسي مــخزن است غـــمــم بـــــــســـترد
«آذرآبــــادگـان»
كــه بــاغـش پـر از سوري و سوسن است «نـظامي» از آنجـاست كـز فـرّ و زيـب
گــرانــسگ، يــاقــوت ايــن مــــعدن است بــه بنگاهِ «كرد» و«لـــر» از من درود
كــه دلـكش چــو «آهنگ اورامَن»5
است هـم از «همگمـتانم» بـسي قــصههاست
كــه در جــنگ «آشـور»، بنـيان كن است «اراك» اســـت زايــنده مـردان كـه باز
بــه شــيرانِ
ارغـــنده6
آبـــســتن است ســـلامـم بـــه بـــوم و بــر «سـيستان»
كـه طيعقوب ليشش» به سر گرزن7
است ز «كرمان» به «خــواجو» كنم آفــرين
كـــه شـعرش بــه از نـغمة ارغـــن8
است بـــه «مـــــناني» و «دامـــغاني» درود
كـــه ورزيــده اســتاد در هـــر فـــن است ز
قــــــوم
«بـــلوچ» آورم
يــــادهـا
كـــه شـيداي ايـــران ز مـــرد و زن است كــنم يـــاد «كرمانشه» از«بــيـستون»
كـــه ســنگين فر از «بانوي ارمن» است ز گُــردان «دشــتي» چه رانم ســخن؟
كــه گيــتي ازيــن زادن اســــترون9
است كــجا ســـر ســـپارم بــه بـــيگانــــگان
مــرا كــز وطــن، طــوق بــر گردن است مـــنم پـــور ايــــرانِ دشــــمن شــــكن
كـــه ظـــرف ثــباتش هـــمي نشكن است بـــه وابـــســتگي ســـر نــيارم فــــرود
كـــه مــهر وطــن رهـــگشاي مـــن است نـــه بـــا شرق پيوند خــواهم نه غــرب
كـــه پــيمان مـــن بــا وطــن مـــتقن است بــــه مــلّيــت و مـــــذهـــبم، پــاي بــند
جــدا زيــن دو بــودن چــو نـــابودن است بـــه يـــزدان پـــــناهــم، نــيايــش كنان
كـــه او يـــارم از كِــــيد اهـــريـــمن است بـــه تـــن مــــهر
مــــيـهـن گـهِ كارزار «اديــــب بـــرومــند» را جوشن است
1. لان = از انواع چيزهاي
خوشبوست مانند «مُشبكظ. مقصود گل «لادن» نيست. 2. كمزن = بيدولت ، كسي كه در
قمار هميشه ميبازد.
3. آريوبرزن = نام يكي از
دليرترين سربازان داريوش سوم
4. نعت = ستايش، ذكر منقبت
5. آهنگ اورامن = از سرودهاي
باستاني
6. ارغنده = خشمناك
7. گرزن = تاج
8. ارغن = ارغنون ، ارگ
9. اَسترون = نازا
|
|