براي نواده كوچكم كيومرث نصيري

 

دارم نــواده اي كــه «كـــيومـــرث» نــــام اوست          روحــم اسـير جلوة ناز و خرام اوست

چون مه زبس كه دلبر وخوشروي وخوشگل است           گل‌پا به گشل زحسرت‌ماه تمام اوسـت تــسـكين

 
غـم،  گـرفـتن  بـــوس  از  دهــان  وي             آرام جـان، شـنيدن شـيرين كلام اوست

چــشمان او بـــه گـــونة رنــگي ســت نــاشـــناس          جــانم اســير چـشم دل‌انگيز فام اوست

پــا تــا بـــه ســـر مـــلاحت و ســـر تـا به پاي ناز        حوري كنيز اوشد وغلمان غلام اوست

تــــسخير تـــا كــــنـد دل «بـــابـــا بــــزرگ» را           اَخـمش كمند وخندة دلجوي، دام اوست

كـــــمــتر زپـ-ــــنج ســـال بـــود ســـــنِّ او ولــي       ده ساله طفل را ز خـرد پيشگام اوست

فــرمــان پـــذير ورام و بـــي‌آزار و ســـربـــه‌راه               شهد وشرابِ جاذبه يكسربه‌جام اوست

از درگــــه خـــداي جـــهان خـــواهــش «اديب»

دائـــم  بـــقاي  عـــمر  و  دوام  و قـــــوام اوست