|
|
شعر و موسيقي
شـــنــيدم بــه يـك نـــامــور انجـمن
زمــــوســـيقي و شـعر، رفتن سـخن كـه هــست ايــن دو را پايگاهي بلند بـه نــزد
گـــرانــمايگان ارجـــمــنـد
چــو شــد توأمان يـاد اين هر دو فـن
بــرآشــفت جــمعـي در آن انــجـمـن
كه موسيقي ارچـند بـس جـانـفزاست
بـه شـعرش هـمانند كـردن خـطاست گراين نغمه زن، سخت جانپرورست
بـــي مــاية شـــعــر از و بـرتـرست
كـــه شـــعـــر اسـت آيــيـنـة رازهــا
هــم از حـكمتـش طـرفــه دمـسازها زبـانـش صـريـحـست و راشــادگــر
زهـــر در چــه گــفتارهــا داده سـر كــند وصـف زيــبايي وعشق و شور
شــود هـمنواي تو در سـوگ و سور
نــه تــــنها دل آرام گــــيرد زشـــعـر
كـــه آيــين رادي پـــذيــرد ز شـــعر بــه شــعرســت اسـرار هـستي نهان جــهانـش
والاتــر از ايـــن جـــهـان جــهانـــش ســـراسر همه خرّمـيست
نـــمايــندة رادي
و مـــردمـــيست
جــهانــي كـــه بـــس آدمــي پــرورد
نـــه مــــردم نـــمايي كـه مـردم درد
جهاني است يـكسر هـمه داد و مــهر
در آن نـــاروايي بـــنگــشوده چــهر
به شهر اندرش بانگ و فرياد نيست
خروشان كـس از دست بـيداد نيست
بـود شــعر، در هـــر رهــي گامـزن
شـــنــاســـنـدة راز و دانــــاي فــــن
نــمايـــندة فــــرّ و فــــرهـــنگ مـــا
بـــه تـــخ مِـهـي زيــب اورنـگ مـا بـــلـندي بــه هـــمت دهــد، مــرد را
كـــند لالــه گــون ، چـــهرة زرد را بـه تـن در دمد شور و شوقِِ حــيات بــه نـــيرو دهــــد آدمـــي را ثــبات نــمايـــد ره و رســــم بـــه زيــســتن
نــه از بــخـت بـــد، زار بگـريستن
بــه يــاد نـــكويان مـــينو ســـرشـت
جــهان را نـــمايــد چـو بـاغ بهـشت
بــه يـــاد خــط و خـال مــه پــيكران
زخـــاطـر زدايـــد غــــم بـــيكـران
دل افـــسردگان را كـــند شــــاد بــَهر
در انـدازد از شـــور، غوغا به شهر
|
|