صبح دميده

اي آنــكه بـسـته‌اي زرخ دوسـت ديـــده را            حالي بپرس عاشق هجران كشيده را

دسـت نوازشي به سرش گر كـشي رواست          با پاي غـم به‌وادي حـسرت دويده را

گيـسوي مُشـكفام ميـفشان به روي خـويـش           تـا بـنـگريـم جــلوة صـبح دمــيده را

از حـال زارِ خـاركـن خــسـته دل چـه غــم          در پاي گل به طرف چمن آرميده را

خـاميـست مـيل صـدرنـشـيني، نـظاره كـن          پـاي درخـت مـيوة نـيكـو رســيده را

نـبْوَد عـجب كه خسته‌دلان را نـشاط نيست          خــرّم مــخواه، گلـشن آسـيب ديده را

زور جــوان بــيار چــو تــدبير پـير هـست          حـاجـت بـود بـه تير، ـمان خميده را

تــكرارِ حـــرف گـــفــته نـــدارد حــلاوتي            تـا چـند بــشــنويم حــديــثِ ــنيده را

گر شيخ شـوخـديده شـد از يـك‌پـياله مـست            مـعـذور دار ـازه به دوران رسيده را

از بــسكه رنــج بــرده‌ام از اخـتلاط خلــق            رشك آورم سـلامت عزلت‌گزيده را

شور طرب نـماند مـرا ديـگر اي «اديـب»

تــا كــي كــنم شــكار، غــزال رمــيده را؟