|
|
تيغ بُرّان
شـــنيـدن كـــه گـاهِ خــلافــت عُـــمَـر
طلــب كـــرد «عَمروبن مَعـديكَزَب» بــدوگــفت گـويــند تــيغي تــوراست
كــزو داســـتانــهاست نـــزد عـــرب! شــنـيدم كــز آن تــيغ در «قـادسي»
زدي سـخت خرطوم پيل از غـضب!
كــنون خــواهــم اين تــيغ را آزمود
كــه چـون گـشت داراي نـام و لـقب؟
چــو ايــن گفته بشنيد عَمر و از عُمر
بـــه خـــدمـت
ادا كـرد شــــرط ادب!
بشد زود و شمشير خويش از سراي
بــــياورد آن مـــــرد عـــــالي نـــسب عمـر تـيغ بـگرفت و كــرد آزمــون
بـــزد ســــخت بــر اشــتري منتخب! شـتر را بــه گـردن فـرو رفـت تـيغ
بــهمـــقدار يك نـيمه از يــك وَجَب! نــبّريد آنـسـانكه مي خـواســت وي
بـرآشفت و گـشت از غضب ملتَهب2! به نــزد عـمر قــدر آن طـرفــه تـيغ بـكاهـــيد و شـــد گـوهـرش مُحتَجَب!
سپس عمرو بگرفت شمشير خويش
بـــزد گـــردن اشـــتر از فــيض رب! دو صــد آفــريـن گـفت خلـقي بـر او كه بود آهنين چنگ و رويين عصب! عــمر چــون بـديـد آنـچنان بـرتـري
بـه حيرت فرو رفت و شد در عجب! بــدو عـــمرو گـــفتا كــه آيــد گـران
بـه مـسـند نـشـين پــهـلواني سَـــلب3! چــنان تيغ ميخواست دسـتي چـنين كـه بنـمايـد آن
گــوهـــر مــكــتس-ب! اگـــر تــــيغ بُــــرّا طـلــب ميكــني هــم از بــهـر او زورِ بـــازو طلــب
|
|