اي هـموطـن

 

اي هـموطـن، به كـوي وفـا ســرزن           دامـــان هــــمـتي بــــه كــمر بـــرزن

بــرخــيز و دســت غــيرت ايــراني           در كــــارِ ســـرافــرازيِ كــشـور زن

از كــوي زنــــدگانيِ كــم حــاصــل            بـــرتـــر گــراي و خــيمه فــراتر زن

ايـران تـو راسـت مـــادر مـهرآيــين            دســــتِ وفــــا بــــه دامــن مــادر زن

يك مـوي او بـه مــلك جـهان ارزد              بـــرتاــركــش زجــان و دل افسر زن

رزم مهاجـمش بــه شـكـست افــكن             بـــزم مــخالــفـش بــه هــم انـــدر زن

چون ژنده پيل، حمله به دشـــمن بـر           چون شرزه شير، برصف لشمكر زن

اول بــه رزم دفــع اجـــــانب كــــن           زآن پــس بـه بزم پر شـده سـاغر زن

زيـبــنده رخــت دولــــت جـاويــدان          در ظـــلِّ ايـــن درخـــت تــــناور زن

بـــــرگـــِرِد گنــجخــانة فــرهـنگش           اژد صــفــت مـــعايــــنه چـــنبر  زن؛

جــــانها نـــثار گــشته دريـن سـودا            تـو نـيز جـان و سر به هـمين در  زن

در آتــــش  ارادت  و اخــلاصــش             خـــود را عـــيان بــسان ســمـندر زن

خــــاراشــكن ارادة رويــــــيـن را              بـــنمـاي قـــيدِ ســــدِّ  ســــكــندر  زن

شـاهــين شـكاربـاش وپلنگ افـكن              كي گفـت رو غــزال و كــــبوتر زن؟

خـــرگاه عــــزم و هــمــت والا را             يكــسر بــه بــام و بــرج دوپـيكر زن

چـــنگ حـماسـه را به خـروش آور           راه     تـــهـــمتــنانِِ    دلاور    زن؛

اغـراضِ پست بر سر دونان كـوب           افـــسـارِ خـــر بـــه گــردن اســترزن

همچون «تَكِش»1 بفّرِ مَنِش خو كن          پس طعنه‌ها به شوكت «سنجر» زن

انـــگـيـزة  مــخاصمــه گـــر  داري          خـــنــجر بــه قلبِ خصم بداختر زن؛

گلــــرنـــگ  در بــهار رقــابت شــو          كـــوس ظــفر، به طارم اخــضر زن

در  ذّمِ اخــــتلافِ  درون  مـــــرزي          ضــرب‌المثل ، به «ال مـظـفّر» زن

ســامــان  اقـــتصــاديِ كـــشــور را           از علــــم و عدل، پايه و مــحور زن

آمـاس  كـــرده  زخــم  مـــفاســـد را           هـــرگــز مـــيار مرهم و نــشـتر زن

در راه راست كوش و تـوانـگر شـو          نـي رهـــزنـــامه راه تــــوانـگر زن

هـم رو نهـــان ز زهـــد ريـايي كـن           هـــم پــشت پا بـه رسـم قـلـــنـدر زن

بـا فـــرِّ خــسروانه بـه حـقـكويـي؛             قــريـاد قــهر ، بـر سـر قيصــــر زن

هــرگــز ســتم پــذير مـــشو لــيكـن            آتــش بــه خـــانمـــان سـتمـــگر زن

بر چـون عــــقاب قــله‌نـشين بـگشا           ونــدر هــواي عــزّ و شـــرف پرزن

با «زر نشانِ» دقت قله‌نشين بگشا             ونـدر هــواي عــزّ و شـــرف پرزن

تـا بنــگــري تـــــرقـــيمـــلــت  ‌هــا           دُوري بــه دور خــطّة خـــــاور زن

بــنگر فـــراز پــويـي «ژاپن» را             بــا او بـه جـهد، خـيمه بــرابــر زن

بــنگر صناعت «كُره» را وانگه               صــنعت نــماي و نقش هـنرور زن

بــس نـاتوان بـه سعي تــوانا شـد               پس خود بكوش وتكيه به داور زن

زانـديـشه‌هاي ثـاقـــب و نوراني                نـــقـبي بـه ســـوي خاطر انور زن

وزگفته‌هاي نغز، «اديـب» آسـا

نـقـش بـقا به صفـحة دفـتر زن

تهران خرداد ماه 1373



1. تَكِش = علاء‌الدين تَكِش از پادشاهان سلسلة نيما خوارزمشاهيان‌ست.