چهارباغ
اي
«ســپاهان» اي گـرامـي شــهرمن
اي شـــده الهـــام بــخش از بــهرمـــن
آفــرين
بـــرچـــارباغت كـــز صـــفا
كــــرده بـــر فـــردوس اعــــــلا اقـتفا
از
شـــمالست امـــتدادش تــا جـــنوب
قرب يك فرسنگ، يكسرخوب خـوب
چــارباغت
بسكـه نــغز و دلگشـاست
گـــربهشت دوّمش خــوانــــــم رواست
گــر
بگـــردم در هـــمه روي زمــين
كــــي كــجا يــابم خـيابانـــــي چــنين؟
گشــته
احــداث انــدر آن يك مـدرسه
فـــاخر و عـــالي، بــه عــــلم هـــندسه
جـــاي
تــدريس مــعارف ســالهاست
وقــف تــعميرش فــراوان مــــالهاست
گــــنبدش
مــعياري از صـنعتگريست
شـــبه و مــاننندي زچـــرخ چــنبرست
ســاحتش
جــانبخش از گـلكاري است
سيمِ سـيّال انــدرو خـوش جـاري است
دُور
تـــا دور رواقش حــجره هــاست
بـحث عــــلمِ ديـن بـه گـنبد پرصداست