بنام خداوند جان و خرد

بنام خداوند جان و خرد

اصفهان

اي ســـپاهـان، اي ولادتـگــــاه مــن                اي گــرامـــي بُــــنگه دلخــواه مــن

اي فضايت چون هـوايت مـشك بـيز              وي هـوايت بـر فـضايت مشك ريـز

اي بـــــهشت خــــرّم روي زمـــــين               اي بَسَــــنده بــهر اوصـــافت هـمين

باغ و بســتانت فــرحـناك از درخت               كزدرخت و آب و گُل پـوشيده رخت

جـــانفزائـــي خـــاصه در ارديبهشت              هــيچ الحّــق كـم نــداري از بــهشت

آســــمان آبــــي‌ات خــــاطر نـــــواز              پـاره ابــرش جــابجا ســـيمين طـراز

هـــركــه آيــد ســوي تــو از راه دور              بــيندت بـاغي، در آن پــنهان قـصور

خــــنده بــــارد نـــازنين گــلهاي تــو               بـــــررخ بــــيـــــنندة دانـــــاي تــــو

هــر كـه دانـد لطـف زيـــبايّي و نــاز              در تــو بــيند آنــچه بـــينند اهـل راز

از هــــر دارد نشــــان هـــــر ذرهّ‌ات              هــم هـــنر رويـــد بكـــوه و درّه ات

يـك جــهان ذوقست در خـاكت نـهان              ســر بــرون آرد چـو گـلها نــاگــهان

عــالمي را پـــركند از رنـگ و بــوي             رنگ و بـــويش بـهرايــران آبــروي

داده يـزدانـت هـر آن نـعمت كه هست             در همه روي زمـين ازهـرچـه هست

گـــر لـقب نــصف جــهانت داده‌انـــــد             ايــــن لقب راز آگـــهانت داده‌انـــــــد

****

 

اي بـه تـــو روشــن مـــرا ديـدار دل               اي مَـــنَت مرهون حـــقِّ آب و گــل

اي نكــو پــــرورده در دامـــان مــرا              كـــــرده آرايش ســــروسامان مــرا

بــوده نــيروبخش ذوق و شــوق مـن               بــــرفـزوده در هــــنرها ذوق مـــن

داده آبـــــم از چّـــــهِ آزرم عشــــــق               داده نــانــم از تـــنورِ گـــرم عشــق

كـــرده گـــرم بـــازيَم در كـــودكـــي               فـــارغ از بســــــياري و از انــدكي

داده بـرمـن كـرده چــون دلـداده مـام                بـرده از مـن دل بـه افســـوني تـمام

اي زده بــــر روي مـــن لبــــخـندها               هـــمچو مــادر بـــر رخ فــــرزندها

از مــناظر بـــهرمـن نـــقش آفـــرين               نـــــقشهائي دلنــــواز و بــــــرترين

از تــو در دوران طـــفلي خــاطرات               بـــاشدم در ســــينه پــــيوند حـــيات

تـــــــربـيت‌ها يــــافـتم در دامــــــنت              بـــا ادب خــو كــرده در پــيرامــنت

 

مــادرم هــمچون پـــدرمــــديون تـــو              مـن هــم از ارشــادشان مــرهون تـو

بـــوده‌انــد اطــــفال تــــو هـــــمبازَيم              هــمدل و هــــمبسته در دمســـازيـــم

در دبســــتان تــو خـوانــــدم درســها               درســـــهائي ســــودمــند و پـــربــها

درس شورو درس شوق و درس حلم               درس هشــتن پـاي، در دهــليز عــلم

بُــــــنگِه آمـــــوزگارانـــــــــم تـــويي              مـــولد هـــمدرس يـــارانـــم تــــويي

كـــوچه هــايت بــهرمن آرام جـــوي               از زمـــانهاي كــهن افســــانه گـوي

داســـتان پــــرداز دورانــهاي پـــيش              روزگـارانـي سـراسـرنــوش و نـيش

پـــيچ و خـــــمهاي قــديمي كـــوي‌ها               بـــــــامنند از انســـها، دلجــــوي‌هــا

رازهــــــا بـــــاشد بــــديوار و درت               زآنـــچه در اعــصار آمـــد بــرسرت

خـــــانــه‌هاي بـــــــاقي از ادوار دور              نــغمه‌ها خــوانــد بگــوشم پــرزشور

قـــصـه‌ها از روزگـــارانـي كـه بــود              مـــرنياكـان را سـَرِ گـفت و شــــنود

ســـيبه‌ها، بــن بست‌هـا در تــنگجاي              و آن مــــحدّب طـــاقهاب ديـــــرپاي

جــملگي بـــاشند نــزد مــن عــــزيز               خــواه زيــبا، خــواه زشت و نــاتميز

****