خاطرات
از
زمـــــان كـــودكي سكـــناي مـــن
در كـــنارش بـود و بــرتر جـاي مـن
در
شـــــمالش بـــيشههاي خــــوشنما
نـــاز مــيبفروخت بــرارض و ســما
چـون
خــيالانگــيز بـود ايـن مـنظره
طـــبع شــعرم را صـــلا زد يكســـره
در
صــــــفاهان تــا اقــامت داشــــتم
در جـــوارش شكــر نــعمت داشـــــتم
زآن سـپس
چــون سـاكـن تهران شدم
هــر زمــان بـــيزار از هــجران شـدم
خـــاصه
چــون درسـاحلش دلدارمـن
بــود ســاكــن و آگــه از گــفتار مــــن
كــــز
بـــرايش مــيسرودم شـــعرها
شـــــعرهائي از ســـــبكقدري رهـــــا
عشـــق و
شـــعرم بــود در اوراق او
او بــه مــن مشــتاق و مـن مشــتاق او
ليك ايــن
مــهرآســماني بــود و بس
ره نــبرد از مــرزِ عـــفّت زي هــوس
از
ســـــپاهان قـــطع پـــيوندم نـــبود
رفت و آمــد داشــتم بــا «زنــده رود»
بــاشدم
بس خـاطرات از وي بـه يـاد
كآن هـــمه هـــرگز فــرامــوشم مـــباد
خــاطراتــي بـا دل و ســرهــرزمـان
هـــمچو مــيل و آرزو، و هـم و گـمان
خــاطراتــي هــــمره و هــــمپاي دل
كآورد دلكش نــــــوا، از نـــــاي دل!
اي بســـا
شـــبهاي مـــهتابي كـه مـن
در كــنارش داشـــتم خــوش انــــجمن
شـــعربــود و عشـــق بــود و يـاديار
رور بـــود و مـــاه بــود و بـانگ تـار
از
كــــجا مــيآمد آن خــــرّم نســيم
كــز فــرح دادي مــرا حــظّي عــظيم
گــــوئي
آن خـــــرّم نســـيم دلنـــواز
بـــــوي يــارم داشت گــــــاهِ اهـــتراز
اي بســـا
شــبها كــه بــودم گــامزن
در حــــــريمِ خــــــــــانة آن ســــيتمن
بـرد در و
ديـوار قـصرش ديـده دوز
تــا مگـــر آيــد بــرون آن شب فـروز
در
سكـــــوتي هـــمره لطـــف هــوا
عشـــق مـــيبرد از دلم بـرگ و نــوا
بــــانگِ
بـــاد از لابــهلاي شــاخهها
شـــــرح مـــيداد آرزوهـــاي مـــــرا
آرزوهـــــاي طــــــلائي ســــــربسر
دلـربـــا چـــون مـــرغكان ســـبزه پر
آرزوي يـــــافتن تـــــوفيق آن
كـــز ره خـــدمت كــنم دل شــادمـــان
خــــدمتي
شـــايان بـه ابــناي وطــن
قــــــابل تـــــقديم در پـــــــــاي وطــن
آرزوي
روزگـــــــاري دل بـــــخواه
نـــظم و قـــانون و عـــدالت پـــــادشاه
داشــتم
دل روشـن از خــوش باوري
بـي خــبر از گـــونه گــون بــازيگري
غــافل از
بـطلان هــر فكــر درست
پـاية صـدق و صــراحت سستِ سست
شـــــاعري نـــوخاسته دل پــــرزشور
بـــودم انـــدر ســاحلش مست غـرور
در ره
شــــــعر و ادب بـــا پشــــتكار
رهســـــپرم بـــودم بــفضل كــردگار
در پــــي
كسب فــضيلت ســـختكوش
بــــــا رفـــيقان هــنرور گــرمجوش
گــفت و
گـو بـود از چكامه وزغـزل
گــــوئيا بــــــا شـــــعر زادم از ازل
مـيفشاندم خــوش به دل بــذر امـــيد
تــــا مگـــر بــار آورد دلكش نــويد
دل گـــرو
در عشـــق روئـــي داشـتم
عشــــق يــار مشكـــموئي داشــــتم
عشــق
يـار وعشـق مـيهن ازدوسوي
مـيدوانـيدم بــه مـيدان هـمچو گـوي
گــه
غــزل مـيساختم در عشــق يـار
گــه قـــصيدت در غــم وضـع ديــار
داشـــتم
امّــيد كـــاين ديـــرينه بــــوم
وارهــــد از نكـــبتِ بـــومانِ شـــوم
تـــا
مگـــر بـــعد از زمــاني رنــجبار
آيـــد از بــهر وطـن خـوش روزگـار
مـــــيهنم اشــــغال بـــود از اجـــــنبي
بـــود تشــويش وطــن صــد جــانبي
بــــهرمـــن ديـــدار مـــــــاه انـــجـمن
بـــود تسكـــين بـــخش آلام وطـــــن
داشت
چـــون بــيگانه بـا مـا دشـمـني
بــــود اشــــعارم، فـــزونتر مـــيهني
انـــتشار
گــــفتههــــايم تـــند وســخت
در ســـپاهان بــود و هــم در پـايتخت
حـملهام
بـر«روس» بود و«انگـليس»
و آن تــــــبهكاران بـــا آنـــان انـــيس
بـهر ايـن
مــلت دلم خـون بــود خـون
من چه گويم كزغـمش چون بود چون
مـــــــلتي افســــــرده و غــــارت زده
خـــــوار و زار افـــتاده در مــاتمكده
بــيست
سـال از دست اســتبداد شــوم
بــعد از آن از جــور خـصم زاد بــوم
در
كـــمال ضـــعف مــيزد دست و پـا
چـــون اســـيري بســـته در دام بــــلا
الغــرض هــمواره بـا«زايــنده رود»
داشـــــتم راز و نـــــيازي بـــــا درود
عـــصرها
مـــيديدم انــــدر ســاحلش
جـــمعي از گـــردش كــنان فـاضلش
عـــــدّهئي از نـــــــامداران و مِـــهان
فـــــاضلان و شـــــاعران اصـــفهان
مـيخرامـيدند خــوش هـــر چــند تـن
در طــريقِ ســـير، ســـرگرم ســـخن
يــــــاد
آن آوازهــــاي نـــــــيمه شب
از خـــوش آوا، بــــلبلان بـــاغِ ربّ
كز سـر
پــل گـر كســي مــيداد ســر
پاسخش در بـيشه مــيداد آن دگـــــر
چــون
دراز آهـــنگ بــود آوازشــان
مـــيشدي از دور، دل هــمرازشـان
اي بـسا
شـــبها كه برجســتم زخـواب
ويـــن نـــواهــا از دلــم بــربود تـاب
عــــالمي
بــــــا ايــن نــواهــا داشــتم
حــالتي مــقرون بـــه رؤيــا داشــــتم
گـــاه در
شــــبهاي مـــهتابي ز نـــي
نــاله برمــيخاست كاي عـشاق، هـِي
ديـدگــان
بـايـد گشــود ازخـواب نـاز
كانـدرين دم خــوش بــود راز و نـياز
در ســكوت
شــب بـجائي اين چـنين
خـوش بـود بـا يـاد حـق گشتن قــرين
يــاد
حــق دل را بــهشت آيـين كـــند
ســـراسـراي قـــلب را آذيــن كــــــند