مسجد شيخ لطف اللـه

مسجد شيخ لطف اللـه

رو نــــظر كـــن مــــعبد دلخـــواه را               مســــجد زيــــباي «لطــف اللّـــه» را

گـــنبدش بـــا رنگ نــغز و دلفــريب              شرق ميدان را شـرف داده ست وزيـب

مـي‌درخشــد هـمچو تـاجـي گــوهرين              بــر ســر «مــيدانشـِه» فــــخر آفــرين

مــي‌نمايد هــمچو يك وارون قــــدح               گوئي از چيني ست جنسش چـون قـدح

لطــف بـــيروني نـــمايَش دلنـــــــواز             ســــردر و ديـــواره‌اش بـا فــرّ و نـــاز

در، چـه نـيكو ســاخـتند از صــندلش              بـــرنگيري دل زبـــاب و مــــــــدخلش

نـــقش كــاشيهاي نــــــغز و بـــي‌مثال             از در«قـــالت» بــرد در دارِ «حــال»

با سكـوتِ «حال»، مـحو انـدر نـقوش            نشـــنوي بــانگ خـــلايق را بـــــگـوش

در درونش زيــر گـــنبد عــالمي ست              كاندرو وهمچندِ(1) عمري، هردمي ست

 

عـالم قـدس است بـا صــنعت قـــرين              بــــا هــنر، صـــنعت تكـامل آفـــــرين

دست صـنعت زآســتين بـــيرون شده              حـــــقگزار صـــانع بـــــــــيچون شــده

كــِلكِ ايــمان، كــرده از آيـات حــق               طـــرح اعـــــجاز از عــطاي ذات حق

چـون هنر بـر ديـن بجان ورزيد مـهر             ديـــن هــنر را بـــــــرد بـر بـام ســپهر

ديـن هــنر را داد بــر مــعجز نــــويد              پس هـــنر مـعجز نـما شـد بــــــا امــيد

چون هنر در خدمت دين قـد فـراشت               در تـــعالي بــر ثــريا پــا گــــــــذاشت

كـــرد آن كـــاري كــه كــارستان بود               در خــزان بـــاغش بـــهارستان بــــود

بس شگـفتي‌ها كــه كس مـثلش نــديـد              از ره اخــلاص در ديــن شــد پــديـــد

در ره ديـــــــن اي بســـا ايــــــثارها               رخ نـــــمايد از پس ديـــــــوارهــــــــا

****

نـــامور اســـتاد ايــن قـــدسي مــــــقام             هشت در طـــراحــيّش ســنگي تــمام

«نـقش خـاتّم» بـر«گـره چيني» فـزود            طـرح «اسليمي» «خـتائي» را نـمود(1)

 

زيـــر گــــنبد بـــنگر آن طــاق بـــــلند            «نـقش مخروطي» بـرآن آذيــنه بــــند

چـنگها بر تار جان چــنگ افكــن است           نقشها هـــر سو به ديگــرگون فن است

آن مــعرّق كــار و كــاشي ساز نــــقش            كــرده رســـتاخيز در پـــردازِ نـــــقش

در لعـــاب كـاشي و الـــوان خـــــــوش            نـغمه خـواني هاست با الحــان خــوش

هـــمچنان كآواز، جـــان مــــي‌پــــرورد           نــــقش زيـــبا ز آدمـــي دل مــــي‌بَرد

در حـــواشــي از كـتابت مـحشريست              مـــتن را زآيـــات قــرآن زيــوريست

شـــد كــتيبه نـقشبندي بـا خــــــــــطش            آنكــه بـود الهـام حــــق را مــهبطش(2)

 

دل بــَـَرد خــطي كه بـــــا رنگ سـپيد             روي مــتن لاجـــوردي خـوش خـزيد

بـــاد بـــر بــنّاي ايـــــــن عــالي بــنا              صــد هــزاران رحــــمت حـق بـا ثـنا

****

 


 



1- همچند = در ارزش برابر هم

1- نقش مخروطي و خاتم و گره چيني و اسليمي و ختائي از اصطلاحات تذهيب و نقاشس است.

2- مهبط = محل فرود آمدن از عالم بالا