شب نــوزدهـم رمضــان

شب بـرافــراشت سيـه چـادر خشـم                              بــــر ســر گيتــي آلــوده بــه ننـگ

دســت انــگشــتــگر شــــــام سيــاه                              كرد آفــــــاق، سيـــه گونــه بـرنگ

 

*              *               *

ديــــو پـتيـــــاره ي آبستـــن شــب                               روي بنهــــــاد بـــزايشــگه شــــوم

تـــــا بــــزايــــد بسحـــــرگاه دژم                                كودكي شــوم و سيـه فـال، چـو بوم

 

*              *               *

انــــدر آنحــال كه عفـــريت بــلا                                 شبـــح فـــاجعــــه بـنمــود بـــدهــر

ديــو خـوئـي زسـر جهـل و عنـاد                                 تيــــغ بيــــداد، بيــالـــود بـــزهـــر

 

*              *               *

گرد وحشـت بسـر و پيـكر شهـر                                 بنشسته است و جهان غرق سكوت

كوه و دشـت و در و ديوار، دژم                                  مضطـرب حـال، سـراسـر مـلكوت

 

*              *               *

اهـرمـن سـيرت ناپاك چـو ديد                                    تيـــغ را در خــــور آن كار تبــــاه

در پـس دامـن آلـــوده خــويـش                                    تيـــغ بنهفـت و روان گشت بـــراه

 

*              *               *

اختران خيره و لرزنده بخويش                                    كه چه خواهد شدن امشب دم صبح

آه از كينـه ي ايـن تـافتـه ديــــو                                   واي از فــاجعـــــة مـــاتـــــم صبح

 

*              *               *

آگـــــه از كيــــنه سگاليدن ديو                                    در فلك جمــــله ملايك بخروش

آســمانها هــمه ماتمـــگه غـــم                                     كهكشانها بــــــجزع رفته زهوش

 

*              *               *

واي از اين تيره شب ماتم زاي                                   شب زاينده يــك ســـــوگ بزرگ

سـوگ دردآور تقـــــوا و شرف                                   سوگ غـــم پـــرور سردار سترگ

 

*              *               *

بـــــــاري آن اهرمن تــــافرجام                                   شد نهـــــــــــان در حرم ذكر خدا

محو انديشه ي شيطانــي خويش                                   تــا كشد« شير خدا» را بــــــدغا

 

*              *                *

شــد نهـــان در پس ديـوار حرم                                   آن بـــــرانگيخته از جــادوي زن

آن تبه كـــــــار از او يافته جان                                   آن سيه نــــامـــي از او ساخته تن

 

*               *                *

چون خراميد بمحراب و نشست                                   شهره ســـــــــالار مكـارم به نماز

نــــاگــهان تيغ بكين خاسته ديو                                   فـــرق بشكافت از آن مخـزن راز

 

*               *                *

فــــرق بشــكافت ز سردار دلير                                 تيغ  آن خــــــوني نـــاپاك سرشت

فـــــــــــرق سر دفتر ياران خدا                                 علي آن ســــرور خــــاصان بهشت

 

*               *                *

مـــــــرگ سر حلقة ارباب كرم                                  مرگ يك تن نه كه يك عــالم بود

مـــــــــاتمش، ماتم يك عالم نه                                  هــــمه افلاك پــــــر از مـــاتم بود

 

*                *                *

تا ابد شعله ي اين سوگ بزرگ                                  مي گـــــــذارد دل هر عارف پاك

ابــــر اندوه فـــــــــرو مي بارد                                  اشك افلاك بـر اين توده ي خاك