شب نــوزدهـم رمضــان
شب بـرافــراشت سيـه چـادر خشـم
بــــر ســر گيتــي آلــوده بــه ننـگ
دســت انــگشــتــگر شــــــام سيــاه
كرد آفــــــاق، سيـــه گونــه بـرنگ
*
*
*
ديــــو پـتيـــــاره ي آبستـــن شــب
روي بنهــــــاد بـــزايشــگه شــــوم
تـــــا بــــزايــــد بسحـــــرگاه دژم
كودكي شــوم و سيـه فـال، چـو بوم
*
*
*
انــــدر آنحــال كه عفـــريت بــلا
شبـــح فـــاجعــــه بـنمــود بـــدهــر
ديــو خـوئـي زسـر جهـل و عنـاد
تيــــغ بيــــداد، بيــالـــود بـــزهـــر
*
*
*
گرد وحشـت بسـر و پيـكر شهـر
بنشسته است و جهان غرق سكوت
كوه و دشـت و در و ديوار، دژم
مضطـرب حـال، سـراسـر مـلكوت
*
*
*
اهـرمـن سـيرت ناپاك چـو ديد
تيـــغ را در خــــور آن كار تبــــاه
در پـس دامـن آلـــوده خــويـش
تيـــغ بنهفـت و روان گشت بـــراه
*
*
*
اختران خيره و لرزنده بخويش
كه چه خواهد شدن امشب دم صبح
آه از كينـه ي ايـن تـافتـه ديــــو
واي از فــاجعـــــة مـــاتـــــم صبح
*
*
*
آگـــــه از كيــــنه سگاليدن ديو
در فلك جمــــله ملايك بخروش
آســمانها هــمه ماتمـــگه غـــم
كهكشانها بــــــجزع رفته زهوش
*
*
*
واي از اين تيره شب ماتم زاي
شب زاينده يــك ســـــوگ بزرگ
سـوگ دردآور تقـــــوا و شرف
سوگ غـــم پـــرور سردار سترگ
*
*
*
بـــــــاري آن اهرمن تــــافرجام
شد نهـــــــــــان در حرم ذكر خدا
محو انديشه ي شيطانــي خويش
تــا كشد« شير خدا» را بــــــدغا
*
*
*
شــد نهـــان در پس ديـوار حرم
آن بـــــرانگيخته از جــادوي زن
آن تبه كـــــــار از او يافته جان
آن سيه نــــامـــي از او ساخته تن
*
*
*
چون خراميد بمحراب و نشست
شهره ســـــــــالار مكـارم به نماز
نــــاگــهان تيغ بكين خاسته ديو
فـــرق بشكافت از آن مخـزن راز
*
*
*
فــــرق بشــكافت ز سردار دلير
تيغ آن خــــــوني
نـــاپاك سرشت
فـــــــــــرق سر دفتر ياران خدا
علي آن ســــرور خــــاصان بهشت
*
*
*
مـــــــرگ سر حلقة ارباب كرم
مرگ يك تن نه كه يك عــالم بود
مـــــــــاتمش، ماتم يك عالم نه
هــــمه افلاك پــــــر از
مـــاتم بود
*
*
*
تا ابد شعله ي اين سوگ بزرگ
مي گـــــــذارد دل هر عارف پاك
ابــــر اندوه فـــــــــرو مي بارد
اشك افلاك بـر اين توده ي خاك