|
اثر طبع وقاد آقاي كاظم عاقلي
طبع گوياي تو آرد از گـــــــــــــــريبان هنر
شعرهاي نغز و تر چون نافة چين اي اديب
تقديم بحضور شاعر توانا و گرانمايه
جناب آقاي عبدالعلي اديب برومند درد آشنا كـــــه گوهر منظوم طبع تست
گنجينهاي است درخــــورتحسين و آفرين خواهم اجلزتي كـــــــــه نهم نام
ايــن اثر
مجموعة نفيس غــــــــــــزلــــهاي دلنشين هر بيت آن فصحيح و روان وبديع و نغز
شيرين و دلپذير و رســا فـــــــاخرووزين گفتي كه زيب دفتر دلهاست شعر
تـــــــو
مامعترف كه شعرتودرّي است بــس ثمين بر تارك ادب بدرخشد چنان كه
مــــــاه
هنگام بدر، نورفشانست بـــــــــــــر زمين انديشة لطيف تو در جــــــــلوه
گـاهِ شـعر آرد بيــاد شيوة
صــــورتگــــــــــران چين گــــــــاهي چنان كه زمزمة نـرم
جويـبار
يــــــا صبحدم نسيم دلانگيز فـــــــــرودين سهل است و ممتنع بسي ابيات اين
اثــــر
داند كسي كه هست سخن سنج وژرف بين جوئي نصيب و بهرهي خودازمتاع حُسن
بــــــا انتخاب خـــــويش و بعنوان دستچين خواهي زيـــار بوسة شيرين ولي
تـــــرا
با عجز و لايه نيست چنين خواهشي قرين گـــوئيي فرستيش بعــوض شعرهاي نغز
هستي درين معامله سوداگــــــــــري امين اينك دو بيت بــــــر وش طيـــبـت
آورم
دام اميد انكه نگردي زمــــــــــــن غمين! حج كــــــرده پـاي بند فرامين داور
است
بوس و كنار ميطلبد بـــــــــــا جواز دين؟ داند نــــگاه ريبه گناهي است بس
سترگ اينك
چگونه جمع توان كرد آن و ايــــن! اين وصف حالها كـــــــه سرايند
شاعران
خواننده را به تقوّيِ انــــــــان كند ظــنين! پــــويد ره فساد، اگـــــــ-ر
شاعـــري كند
وصف سريـن و ساق بلورين و مرمرين! امـــــــّا تو اي اديب
تـــــــــــواناي نيكنام
هـرگز سرودههات نبوده سات اينــــچنين! داري قصيدهها به
بلــــــــــــــنداي آسمان
در رفعت و شكـــوه و مضامين آتشـــين! مجموعة «پيام» تو ديـــــــدم بسي
شگرف
چون بينش جهانيِ تـــــــــــــو افكند طنين بودي در آن چكـــــــامة ستوار و
پرشكوه
بـــــــرانقلاب و نهضــــت آزادگان1
معين امّا دريــــــــــن سفينة «درد
آشناي» خود
هستي غـــــــــزلسراي، ولي عاشقي متين بـــــا آنكه گفتهاند غـزل هست وصف
حال
بــــــــــــايد گـــواه عاشق صادق در آستين بيتي نديدم از تو كه گوئي بــوصف
خويش
بـــــــا نـــالـــههاي عــاشق افتاده و حـزين تقواي تــــست در ره ميل و هــــواي
نفس
سرسخت و استوار چــــــــنان سدّي آهنين پــــــــــا در حـــريم عشق نهادي
كه آوري
از طبع شعرهاي تر و معجز آفــــــــرين هستي تو شاعري كه خـــــريدار ناز
نيست
وازخرمن وجاهت كس نيست خوشه چين سيلاب اشگ نيست تــــرا در
فــــــراق يار
بــــــــر خاك پاي دوست نسائيدهئي جبين گر غره او به حسن خداداد و
دلبــــــريست
هستي تــــــو بر اريكة شعر و ادب مكين او را وجاهتي است كـه بس پايدار
نـــيست
زيــــــــرا كه هست آفت پيريش در كمين ليكن فروغ شـــــعر و هنر را زوال
نيـست
تابنده است هــــــــــرچه برو بگذرد سنين كــوته سخن كــــه شعر دلاويزت اي
اديب
بــــــــــــرده سبق زفرط حلاوت زانگبين بــــــــــــــاشد دويست و نُه غزل
سـفينهات
در آسمان شعــــــــــــــر و ادب آيتي مبين جز شيخ و خواجه و دو سه تن شاعر سلف
كآيند در شمار اســــــــــــــــــــاتيد راستين ايــــــن سان نديدهام غزل از هيچ
شاعــري
يكدست و دلنواز و گـــــــــرانمايه ورزين «عرفي» و «انوري» چو بخوانند ايــن
اثر
گـــردند از ســــرودة
خود سخت شرمگين خــــورشيد عشق و مبداء فيض و شعاع
ماه
ســـــــــــــــازد تـرا باوج هنر آشيان گزين استاد در قصيده و استاد در
غـــــــــــــــزل
دانم تــــــــــــرا و هست چنين مطلبي يقين از حصر قافيت چو ملولم
رهـــــــــــــا كنم
اين تيزتك ســــــمند سخن را لگام و زين خـــــــواهم زكردگار كه باشي
تـــــمام عمر
بــــــــــــا عزّت و سعادت و اقبال همنشين
تهران آذرماه 1364- كاظم عاقلي
|