اثر طبع روان آقاي كرمعلي بيات

اديبا، اوستادا بـــسته‌اي بـــا عشــــــــق پيوندي         چــه عشقي، عشق ايراني كز آباديش خرسندي

تو كزعشق وطن همواره سرمست وسرافرازي        عجب نبود به هر محفل كه دل بر دوستان بندي

اديبي، نكته داني، اوستاد خوشنويسانــــــــــــي         همه دردي، همه عشقي، همه ذوقـــي هنرمندي

تو را با دوستان در بزم بنشستن چه خوش باشد         خوشم از سيرت خوبت كه بــــا دشمن نپيوندي

همه صلح و صفايي، باغبان عشق و امــــــيدي         كه از بستان هستي‌ها درخت جور بـــــــركندي

از آن بــــا آشنايان بســــــــــته‌اي پيمان الفت را        كه با بيگانگان هرگز نبستي عهد و پــــــيوندي

به راه زنـــدگي افتان و خيزان و سبـــكبالـــــي          ولي در استقامت سخت‌تر از كوه الونـــــــــدي

اگر غمگين شود مام وطن، از درد ميگريـــــي          و گر شادي كند اهل وطن از شوق ميـــــخندي

چو «حافظ» در ستيزي با رياكاران بهر مجلس         به نظم و نثر استادي و «سعدي» را همــانندي

عدالت گستري در كار خود از بهر محــرومان           كه محكومين ظالم را به رأي عـدل بپــــــسندي

تو از ديوانگان حرص و آز و جــــهل بيزاري          به پيش عاقلان دهـــر، هشيار و خــــــــردمندي

خوشا آباد، ملكي را كه چون تو دادگر باشـــــد          خوشا احوال، مامي را كه دارد چون تو فرزندي

بهشتي مـر ترا تقديم مــيدارم كــــــــه ميدانـــم           بهشت عدن را از بهر ايـــران آرزومـــــــــندي

«بيات»آخركه باشد تا كه دروصفت سخن گويد         ولـــــــــي داند عزيزيّ و اديبيّ و بــــرومـــندي