|
از طبع وقاد آقاي سيدرضا بهشتي (دريا) تقديم به اديب برومند شاعــر درد آشـــــنا «اديب برومند»
جان عزيز مني به جــانت ســـــوگـــند دوست ديرينـي آنـكه شيـخ اجل گفت
دوست ديـرين به از قبيله و پـــيونـــــد دولت ديدار دوست چونكه دهد دست
شادي بيحد كنيم و شكـر خـداونـــــــــد نـامهنگاري، گهي چـه نغز و چه زيبا
جامه سرائي، چه دلنشين و چـــه دلبند الـحق در بين شاعــــران سخــن سنج
نيست ترا اينزمان بديل و هــــــــــمانند در غـزل و در قصيده هـــر دو تـوانا
از ره انصاف، نـي زحيله و تـــــــرفند نامة درد آشنات ويژه چـــــه زيباست
نوشين چون شهدناب وشيرين چون قند لعل و گهر را بسان دُرجـــي مشحون
شهد و شــكر را بسـان تَنگي آونــــــــد هم به غـزل پاسدار عشـــــقي و عفّت
هم به سخن هوشيار حكــمتي و پـــنـــد از همه دلبستگي چـــــــو سروي آزاد
و زپــــي آزادگـي و شــــيري دربـــــند داد سخن دادهاي فزون چــــهل ســــال
نام تو ز «آمويه» تا به ساحل «اروند» گوش تـــو بشنيده «نالههاي وطن» را
«شاعر مليت» ازيـن ستاد ستودنــــــــد خامه گرفتي به پاسداري آن مــــــــــام
مـــام وطن را جز اين نشايد فـــرزنــــد مصلحت آن به كه يش ژاژســــــرايان
با همه جوشش خموش باشي يـــكـــچند ليك بر اهداف خويش محكم و ستوار
قاطع و توفنده همچو كوه دمـــاونـــــــد گـــرچــــه ترا تلخكام دارد ايـــــــــــّام
از لب حـــــق گوتكم مباد شكر خــــند تجربت آموختم كه مـــــــــــدحت بسيار
نزد گرانمايه مرد نيست خـــــــــوشايند زين رو «دريا» باختصار سـخن گفت
ليك گهر سفت و درّ و لــــــعل پراكند سبك تو گفتم سخـــــــن «اديبا» بپذير بافتهام بـــــوريــا حــريزي بــپـــــــسند
|