|
اثر طبع وقاد دكتر عباس كي منش «مشكان گيلاني» باسمة تعالي
به عارف طريق حقيقت و مراد سالكان طريقت، غُرّة ناصية سيادت و نحُبة اهل
سعادت حضرت استاد فاضل عبقري اديب برومند كه با دو آية وافي هداية خود «درد
آشنا و پيام آزادي» كه نخستين آفتاب رحمت «وما تنّزلُ مِن القرآنِ ماهو
شفاءُ و رحمهُ للمؤمنين» و دومين ايه صدقِ «لوكان دين محمدٍ لم يستقم
اِلاّ بقتلي فيا سيوف خُذيني» آمده است جانِ خسته ما را از شفا خانه احسان
درمان بخشيد، اهداء ميگردد. نوبهاراست وبه گل دشت و دمن روح افزاست
باداز زلف عــــــــــــروسان چمن نافه گشاست لاله بـــــــــا ســــاغــــــر پرباده روانست بـباغ
مست،
نــرگس زچنين جام مــــي روح افزاست نغمة بلبل خوشخوان بـــچمن شـــــور افـــــكن
ســـــــــرو در رقص به اهنگ دلآويز صباست شد بنفشه برِگگل سر به گــــــــــريبان از شرم
قــــــــــــــدش گلين زشكوفايي گل نيز دوتاست سرو را بوسه زند جوي بپا از ســــــرِ شوق
ده زبان سوســــن آزاده سمــــــــــن را به ثناست موسم باغ و تمــاشاي گُل و لاله رســــــــــيد
راغ پر لطف و صفا، ســـــــاحت بستان زيباست گــــــزد انــــگش تحيرّ ز تماشاي بـــــــــهار عقل و
گويد: كه چنين رويِ جــــــهان را آراست؟ خبر شادي گلشن برساند بـــــــه سپــــــــــهر
مرغ خوشخوان كه بدينسان زطرب نغمه سراست از كرم تا بُوَد اينگونه گهربار ، ســـــــحاب
كار بـي بــــــــرگ و نـــــــــوايان گلستان بنواست سختي نيز بگـــويم به بهاران ســـــــــــــخن
از «اديبي» كه ورا طبع گــــــــــــــهر زا درياست ز آن «برومند اديبي» كه به اشعار بــــــلند
بـحر مـــــواّج سخن را گـــــــــــــــُهري بيهمتاست آنكه مهر وطنش گشت سبب تازيـــــــنسان
دفتر دلــــــــــكشي از شـــــــعر روانبخش اراست هم از ازاديش آمد به ســـخن پيغامــــــــــي
چه پــــــــيامي كه در آن نيست نشان از كموكاست
آشنا گشت بـــــدردِ غمِ عــــــــــــاشق آري هم
از ايــــــــن درد بجان و دل وي بس غوغاست كم توان يافت بهرعـصر چووي شاعر فحل
گـــــربــــهر شيوه بــــــخوانيش تو استاد، بجاست هم به بويي كه بياموزد از او فــــــنً سخن
بوية صحبت او از دل و جـــــــــان مشكان راست سراينده عباس كي منش »مشگان گيلاني»
|