|
اثر طبع تواناي آقاي عبدالصمد حقيقت تقديم به پيشگاه دانشمند فرزانه و شاعر گرانمايه حضرت
استاد اديب برومند تهران. آبانماه 1366 يكتا استاد مـــــــــن «اديب
برومند» آنكه دل از عشق و مهر دوست بيا كند مــردي از خـــود گذشته در ره ميهن
شـــــــاعري آزاده پــرتوان و هنرمـــند پاك تن و پاك جان چو مهر فروزان
دور زهــــر مكر و كيد و حيله و ترفند از ادب و دانش و كـــمال و مــــتانت
نيست كس او را در اين زمانــــه همانند هست به ستواري و صلابت و مردي راسخ و
محكــــــم بسان كــوه دمـــاوند «شاعر ملي» كـه هست شعر رسايش
شــــــاهد آن طبع نكته يـــــــاب توانمند شاعري استاد از ديــــــــــار صفاهان
آنكه بود دل زديدنش خوش و خــــرسند نظم بديعش بــــــــود بـــــه اوج معاني
محكم و ستوار همچو قله الـــونـــــــــــد شعر، نه بل شاهكاري از مــدد طـــبع
نظم، نه بل همچو عقد پـــــــــروين دلبند گفتم با طبع خويش، كيست كـــه او را
شعر بــــود دلنشينتـــــــر از شكر و قند گفت: كه در اين زمــــانه هــــيچ نيابي
شـــــاعـــــر استاد جــز (اديب بــــرومند) دانشمندا، بزرگ مــــرد اديـبـــــــــــــا
دورم از ديـــــــدنت به ظاهــــــر هر چند در دل من جاي داري، اي هـمه خوبي سوگند،
اي آشناي جان به تـــــــو سوگند دل زتو كـــي ميتوان بريد، كــه بـاشد
گردن من در كمــــــند مهر تـــــو در بند آنـــان هستم تــــــرا فريفته، گــــــوئي
هست مــــــرا تار و پود دل
به تـــو پيوند نيست بجز گفتههاي نغز و بــــــديعت
شعر، مــــراد دلنشين به ذات خـــــداوند شعر بلندت بـــــرنــد چــــون ورق زر
بسكه بود دلنواز و خـــــوب و خــــوشايند جـــــان به تن مرده آيـــد از سـرشادي
شعر تــو خوانند چـــون بتان سمــــــــرقند ايـــــران از شعر تست شاد و سرافراز
بــــالد مــــــام وطــــــن به نـــام تو فرزند شعر تـــــرا اي بزرگ شــــــــاعر ملّي
خــــوانند ايرانيان چــــو نغمة
پازنـــــــــد ريزند از بهر دفع چشم بــــــــــد خصم
بهــر تــو هـــم ميـــهنان به آتش، اســـــپند خصم زايــــــران زمين جـــــدات نيارد
ســـــازد بند تــــرا جـــــدا اگـــــــر از بند شعر تـــــو ايرانيان پاك چـو خــــــوانند
اشك زشادي به روي گـــــونه بـــــــرانند ســـــربفلك سود از غرور هــــر آنكس
بـــر تـــو و شعر حـــ-ماسيات نظر افكند غم ز دل عـــاشقان ملـــك گـــــــــريزد
روي به شـــعر حــــماسي تــو چــو آرنـــد عشق وطن هر كــــرا بود بــه دل، آري
گيرد از گفتههاي نغز و خــــوشت پـــنـــد استاد آنگوــــــنهاي كه دست زمــــانــــه
عطــــر سخنهاي تـــو به دهـــر پـــراكــند تا كه جــــهان راست روشني زمه و مـهر
تــا كه دو دلـــــداده دل به عشق سپارنــــد آرد انـــــــديشه تــــــو لؤلؤ مكــــــــــنون
بـــا رد بر خلق كـــان طبع تـــو يـــا كــــند اي به سخــــن اوستاد نــــادره پــــــــرداز
حافظ جـــــان تو بـــاد پــــــــاك خـداونــــد هديه ترا كردم ايــــن قصيدت، زيـــــــرا
هست (حقيقت) به لطف و مـــــهر تـو پابند
تهران آذر ماه سال 1366
|