|
اثر طبع شيواي آقاي علي حجتي بروجردي جــــائت سليمانَ قتبرهُ و بقلُ
فــــــــــي فَمــــها
و قــــــدر
الهدايا علي قدر مـــهديــــها» در آسمـــــــــان شعر و هنر اخـــــتر «اديب»
روشن نموده راه عـــــــروج زبان مـــا هستاين«اديب» چونكه برومند و فيض بخش طـــــوباي طور علم بود در زمان مــــا تا فارسي، زبان تكلّم به عــــــــــــــــالــم است
باشد «اديب» نــــــامور اندر جهان مـا نـام اديب و شعر متيـــــــــــن و قـــــــصائدش
هستند فــــــخر مملكت بـــــ-ــاستان مـا جانا چه نعمتي است كـــــــــــــه از گفتة اديب
در وجــد و پرنشاط بود روح و جان ما تنها نه ما مــــــــــريد اديبيم و در رهـــــــــش
هــــــر سالكي به سلك ادب همعنان ما فرخنده آن ديار كــــــــــــــه پرورده اين اديب
صدآفرين به نصف جهان«اصفهان» ما جاي تـــــــــــو اي «اديب برومند» بس رفيع
عــــاجز بــود به شـــرح مقامت بيان ما يا رب وجود مغتنمش را تــــــــــــو حفظ كـن
خالي مباد جــــــــاي بلندش مــــــيان ما اين مجلس بزرگ چه شـــايـــــ-ان به پـا نمود
الـــــــحق رئيس انـــجمن پرتوان مــــــا آري «خديو» آنكه «كيومرث مهدوي» ست
منّت نهاد بـــــر همه پيرو جــــــــوان ما گــــــر شعر «حجّتي» نبود لايق مـــــــــــقام
آورده عــــــــــــذر از ره دور ارمغان ما
|