|
اثر طبع تواناي آقاي مرتضي كامران در تهتّيت بزرگداشت دوست گرانمايه و
شاعر بلندپايه و هنرشناس ارجمند استاد اديب برومند. باشد كه پسند خاطر
افتد. مرتضي كامران مـــرحبا شاعر زمـانه «اديب»
كـه بنان ادب از اوست خضيب شد بـرومند از او نـــــهال ادب
تـــــا بـــرومند گشت نام اديب برده از دودهاي نـــــژاده نسب
دارد از دانـــش زمــانه نصيب خود نباشد چنو بدانش و فـــن
مــــــينباشــــد جنو اديب اريب نـــــه همانند باشدش نــه مثال
نه كس اورا قـرين بوَد نه رقيب چــــون عـروس سخن بيارايد
خيره ماند بگــــاه خطبه خطيب سازد از تـازي و دري منظوم غـــــزل
و چامه مثنويّ و نسيب نظم و نثرش كه سخته و پخته است
بر دل و جان دهد قــرار و شكيب شعر او زهــــــــر غصه را پـادزهر
نثر او چــهر قصه كـــــرده ذهيب بــــــــــــرتن خسته و دل بــيـــــــمار
ايـــــن بهين دارو آن يـگانه طبيب تـــــــا سپرده است راه مهر وطــــن
بسته ره بـــــــر ستمگران مـــهـيب گشته «درد آشنا»ي خـــــــسته دلان
تـــا به از آزادگان شده است نقــيب از پــــــــــي راحت دل گــــــــــران
سالها بــــــرده رنـــج و گشته كئيب جــــــــانش آميخته به حب وطـــــن
دوســــتداران مــــلك راست حبيب بـــــــا «سرود رهائي» آورده است
بهـــــــــــر آزادگان مـــــلك ركيب آتــــــــــش عشق ميــــــهنش در دل
هـــــر زمان ميكشد شــرار و لهيب هــــم در اين ره كه داده نقد شـــباب
رهــــــــــــسپار است تا بعهد مشيب گــــــــاه تصميم، سخت ستوار است
پــــــــايداري زمــــرد نيست عجيب از ره رفــــــــــــــــته مـينگردد باز
گـــــربدارش كشند يــــــا به صليب خــــــــواهم از كـــــردگار بي همتا
نصرتــــــــــــي بخشدش بفتح قريب بـــخت نيكش بـــرد بسوي فــــراز
دشــــــمنانش فتند رو بـــــــه نشيب
|