|
اثر طبع وقاد «خديو» كيومرث مهدوي شاعــــــر فحل زمــــان اديب برومند
مفخر شعر جهان اديب بـــــرومند آنكـــــه نشسته است براريـــكة معني
هست سر شاعران اديب بــــرومند خامه بدستش نشسته گوش بــه فرمان
پير و امرش بنان، اديب بــــرومند عـــــرق وطنـــخواهي و شرافت ملّي
هست زرايش عيان، اديب بــرومند كـــــرد پي اعتلاي ممـــــلكت خويش
نغز مـعاني بيان، اديب بـــــرومند يك تنه بــا دشمن وطن به ســتيزست
سخت چو شير ژيان اديب برومند شاـــــعر «درد آشناي» عاشق صادق
بود و بود بيگمان اديب بــــــرومند نغمة «آزادي» از«پيام» وي افــــكند
غلغله د گوش جان، اديب بـــرومند كــرد كنون جــع در «سرود رهايي»
اينهمه شعر روان اديب بــــــرومند خواهد از ايزد، «خــديو» تا كه بماناد
با سخنش جاودان اديب بـــــرومند رباعي در قالب تن دوباره جـــــــان آمدهاست
آن طرفه اديــــــــب نكتهدان آمـــــــدهاست آن نخل بــــــــرومند گلـــــــستان ادب
در خاك وطن از آســـــــــــــمان آمدهاست رباعي از بادة دوستي چـــــــــنان مست شدم
كـــــزپـــــاي بيفتادم و از دست شــــــــدم عزم سفرم بود ازيــــــــــن شهر ولـي
با لطف اديب، سخت پــــــا بست شــــــدم (رباعي بالا در سفر اصفهان سروده شده است)
|