|
اثر طبع آقاي «محمدرضا مجيدي» وكيل دادگستري «در باغ شعر» در باغ شعر بوته گلي چون اديب نيست
همچون اديب نغمه ســـــرا عندليب نيست اكنون كه آن نهال، برومند گــشته اسـت
اهل
سخن زشهد برش كــــم نصيب نيست بيمار گشته است سخن در زمـــــــان ما
درمان درد را به جز او يـك طبيب نيست باشد سخن چو گوي به چوگان فــكر او
در برد گوي هيچكس او را رقـــيب نيست گويد زدل ، به دل بنشيد كـــــــــــلام او
او را بيان چو مــردمِ مردم فريــــب نيست گلزار شعر ا گل سرخ است، چون گلي
مانند او به خون دل خود، خـــضيب نيست درباغ عرش ميوه به جزمعرفت مجوي
اين معرفت چو قصّة«حّوا و سيب» نيست تــــــــا در پناه طبع گهربــــــــار او بود
شعر دري ز راهــــــــــزنانش نهيب نيست خورشيدوار نور بـما مــــيدهد «اديب»
نور افكني ز مــهر، بدينسان عـجيب نيست هرچند گفتهام به غرابت كشــــيده است
دربارة اديب بود، پس غـــــــــــريب نيست اين نكتهها شنيد«مجيدي»، اضـافه كرد
كاندر ادب، اديبتر از ايــــــن اديب نيست گـــامش به راه عشق وطن استوار بـــاد
سستي گــــــام، شيوة مــــــرد نجيب نيست همكار واوستاد، مرادرو كـــــالت است
در وقت خطبه، حضرت اوكــم، خطيب
|