|
اثر طبع وقاد آقاي نور الدين معنوي اديب برومند آنــــــــــــــــكو ادب را
مثالي ست نيكو، بهين تر جـمان است جهاني ست خـــــــو زادة بحرِ مــعني
اگر زادگاهش به نصف جــــهان است خوش آن محفلي كو بود شمع جمعش
خوش آن انـجمن كزوي آرام جـــــويد چه خوشبخت آن زادة مـــرز و بومي
كــــــــه بر شيوة خوي او راه پـــــويد چو من دريـــــن ملك افسرده بــــاشم
چو مهد بزرگانِ فضل و كـــمال است كـــــه بلبـل نينديشد از خار و بـــــاشد
در انديشة گل كه صاحب جــمال است اگــــــــر گنج قارون دهندت نــــيرزد
بـــه يكدم كه با دوست آنــــدم بر آري قــــــرار دل دوستان كـــــي مـــــيستر
شـــود گر نبندند عهد و قـــــــــــراري من از خوشه چينان اين خــرمن اسـتم
كــــــه باشــــــد مشام از شميمش معطّر سخـــــن گر كه در حدّ عالي نــــگفتم
بــــه بخشاي بـــر من، تو اي ذره پرور
|