|
اثر طبع وقاد آقاي مرتضوي «گوهر» ابــن مفخرِ دانش زمـــــانه پر صدرِ سخنوري يگانه پربارتر از جـهان هـــستي
پُر جوش تر از خـُمِ زمانه اُستاد سُخن سراي اعــصار
در شعر حـماســي و ترانه شعر و ادبِ زمان مـــــا را
بـي شائبه هست پُشتوانــــه بــا چنگ طلايي نكيــــــسا
بر زُلف سخن كشيده شـانه اُستادِ اديبِ مـــا، بــــــرومند
در فضل، چوبحرِ بيكـرانه تا طبعِ تو گشت نغــمه پرداز
زد زُهـــــــر نوايِ عاشقانه چون شُعلة طور،عشقِ ايران
از جــانِ تو سر كـشد زبانه تــــــــو شاعرِ ملّي زمــــاني
اين است تــو را بهين نشانه مُفتونِ حديثٍ شور و حــــالي
اي آيتٍ عشقِ جـــــــــاودانه بر قلّة افتخارِ جــــــــــــــاويد
عنقايِ تـــو دارد آشيانـــــــه شد گلبن فضل از تــو شاداب
از شعر تو زد سَخن جــوانه گُفتي چه قصايدٍ حُــــــــماسي
تا حفظ كُني حــــــريــم خانه صهبها گُزيده شعر» نـــــابت
گيرنــــده تر از مـــي مَــغانه نــــــامِ تو قرينِ نامِ ميــــــهن
در خـــــاور بـــــاختر فسـانه دلــــــدادة عشقِ بار الــــــهي
سر سودهِ به خــــــاكِ آستانه چون راهِ توجزرهِ وطن نيست
مائيم به راهِ تــــــــــــو روانه در راهِ نجاتِ مَلكٍ ايــــــران
از جان گُذريم بـــــــــي بهانه در سُبحة ذكرِ لايزالـــــــــــي
دُرِّسَخنِ تـــــــــــو دانـــه دانه آئينةٍ نـــــور پاكِ توحــــــــيد
درعشقِ يه حقّ،به حق بيگانه خوش بادتورا به محفل دوست
اي دوست نيايش شــــبانــــــه چون تـــو نبوُد به شعر، اُستاد
اي مُفخرِ گوهـــرِ زمانــــــــه در سينة ما بـه جز صفا نيست
اين گوهرِ مـاست، درخزانـــه شُد قافيه شايـــــگان و، مُعذور
داريد مـرا در اين ميانـــــــــه سيد محمدرضا گوهرِـ مرتضوي تبريزي
|